Een Travellerspoint blog

THE WESTCOAST DIARIES 15

VAN BRYCE CANYON NAAR COWBOYS SMOKEHOUSE

sunny 25 °C

Panguitch, zaterdag 6 oktober 2012. Koffers pakken, ontbijten, tanken: het zijn de dagelijkse, bijna rituele bezigheden van deze oude roadies. Maar de lucht oogt weer voortreffelijk: zon in een strakblauwe lucht. Wel veel wind, en een stuk frisser. Maar nog lang niet de beelden die we op tv zien van een vroeg ingevallen winter in Wyoming, Noord Dakota en Montana. Sneeuwstormen! De kou zal de komende week doorzakken naar Utah; hopelijk nadat we na 8 oktober Utah hebben afgerond.

De route vandaag is redelijk kort, amper 200 kilometer. Maar het zal een van de opmerkelijkste natuurverschijnselen opleveren: Bryce Canyon. De weg ernaartoe is breed en redelijk leeg. Onderweg maken we een korte stop in het cowboydorp Pangyuitch, waar we later op de dag zullen overnachten in het New Western Motel. We rijden door, eerst naar de onverwachte rode rotskloven van Dixie National Forest, gelegen bij een van de vele Indianenreservaten hier in Utah. De lucht azuurblauw, de rotsen rood, de ceders groen. Fantastische rotsformaties.

Panguitch-.._Canyon_038.jpg

Afslaan in de richting van Bryce Canyon National Park. Omdat het zaterdag is, en ook veel Amerikanen van het goede weer profiteren en dus op pad zijn, parkeren we de auto al ruim voor de ingang van het park, op de plek waar de shuttlebus ons (Free!) op kan pikken. Onze driver Dan (we zitten maar met ons tweeën in de bus) verbiedt het bezit van wapens, maar we schieten alleen maar foto’s. Nadat we de ingang van het park passeren loopt de bus redelijk vol. Dan rijdt ons op zijn gemak over de prima aangelegde wegen door het park naar het hoogste punt. Bryce Point ligt op 2539 meter, en het uitzicht op het Amfitheater is surrealistisch. Een gigantisch landschap van Hoodoos. Even uitleggen.

Panguitch-.._Canyon_056.jpg

Het Amfitheater is een bijna rond bekken dat door de invloed van weer en wind een betoverend landschap van duizenden rotsnaalden en rotspunten, grotesk aandoende steensculpturen de indruk wekt van een versteen theaterdecor. Ondanks zijn naam is Bryce Canyon geen kloof, maar de verweerde kant van de Pink Cliffs, een 50 tot 60 miljoen jaar oude rozerode (o.a. door het ijzeroxide) rotsformatie van het Colorado Plateau. Het bestaat afwisselend uit fijnkorrelige, zachte sedimenten, afgewisseld met harder kalksteen en dunne lagen minder gevoelig lei- en zandsteen. Op die manier vormen zich de Hoodoos, bijzonder gevormde punten, torens en naalden. We zijn er niet weg te slaan. Inspiratie voor weer een aantal ‘Amerikaanse’ schilderijen?

Panguitch-.._Canyon_100.jpg

Op de terugweg met de shuttle stoppen we ook nog bij Inspiration Point. Maken er een fikse klim omhoog om daar te genieten van opnieuw een ongeloofwaardig landschap. Het kan niet op vandaag. Tegen een uur of half vier zijn we terug bij de auto. Koers naar het New Western Motel in Panguitch, een dorp dat duidelijk is aangetast door de crisis in de Amerikaanse economie. Veel huizen staan ‘for sale’ of zijn gewoon leeg achtergelaten. Restaurants gesloten en jongeren vertrokken naar elders.

Panguitch-.._Canyon_109.jpg

Ook de winkel met Indiaanse edel- en andere stenen gaat sluiten. Alles gaat weg tegen 50%; alle echte Hollanders naar binnen dus. Raken aan de praat met de oude mevrouw aan de kassa. Trieste verhalen. De winkel gaat sluiten, omdat de eigenaresse, een 43-jarige Cheyenne Indian, aan complicaties ten gevolge van haar diabetes is overleden. De oude mevrouw blijkt haar adoptiemoeder en probeert alles te verkopen, zodat niet alles naar de staat terugvloeit. En wijdt vervolgens nog uit over haar geadopteerde Cheyenne dochter: als 13-jarige van huis weggelopen, zichzelf verwaarloosd, gezworven, en tenslotte in deze winkel met Indiaanse sieraden terecht gekomen. Ik koop een echte Indiaanse dream-catcher, een dromenvanger, voor slechts 12 euri. Wolf koopt voor een fortuin aan Cheyenne halskettingen. Ja, zo komen we berooid als kerkratten naar huis.

3C91F38A2219AC68176C7C7B0A1E84D7.jpg

Het enige restaurant dat open is in Panguitch op deze zaterdagavond is Cowboys Smokehouse. En: ze tappen bier. Hoodoo bier. Smaakt prima. En het gegrilde smaakt er voortreffelijk. Voor Wolf kip, voor mij een combinatie van spareribs en beef. Met donkere bonen. Die je hier overal kunt eten. Als toetje begint halverwege ons cowboydiner een real cowboy zijn treurige songs te zingen. Coutrymuziek vanaf een krakkemikkig podium. We zitten op nog geen meter afstand van hem. Cowboys Smokehouse zit vanavond afgeladen vol, en daar gaat onze gebaarde bard geld opleveren, dat is zeker.

Geplaatst door gerard-en-gemma 19:52 Gearchiveerd in Verenigde Staten Reacties (4)

THE WESTCOAST DIARIES 14

ZION NATIONAL PARK EN GEEN MORMOONS BIER

sunny 32 °C

Hurricane, vrijdag 5 oktober 2012. Dit wordt geen lang verslag, dat al bij voorbaat. Vannacht niet volkuit kunnen slapen, immers: Las Vegas Nights are short. Als er al nachten zijn, het verkeer is na twaalf uur drukker dan overdag. En ook de hotelgasten lijken niet van slaap te houden. Integendeel: oudjes uit Grubbenvorst worden er flink door wakker gehouden. We hadden het kunnen weten. Want nachtbraken is regel, slapen de uitzondering. Als je slaapt doe je iets verkeerd: je geeft geen geld uit aan de pokertafel, aan de peepshow, aan te dure spullen in te dure modewinkels, aan al die artiesten die in de tientallen theaters optreden, aan eten en drinken, aan de eenarmige bandiet, aan de roulette, aan de Duivel zelf, de patroonheilige van Vegas. Leaving Las Vegas, dus. Voor dag en dauw. En de stad uitrijden gaat een stuk soepeler dan op een normale manier inchecken in Planet Hollywood. We zijn weer terug op aarde, en op weg naar Zion Nationale Park. Naar Utah, waar de Mormonen het voor het zeggen hebben, en waar Mitt Romney zijn slag hoopt te slaan. Bovendien is het eer een uur later dan in Nevada (Las Vegas).

Zion_NP-Hurricane_004.jpg

Vandaag natuur dus. Alleen maar schitterende natuur, behalve de eerste anderhalf uur± een saai vlak en dor landschap. De temperatuur blijft onverminderd hoog, ruim boven de dertig graden. We rijden een honderdtal kilometers over de Interstate 15 richting Salt Lake City (het Mormoonse Vaticaan), maar even na Hurricane – waar we vannacht zullen logeren - slaan we af richting Zion.
In het park rijden shuttlebussen af en aan, en die nemen we bij het Visitor Center. Om zo nog meer te genieten van de gigantische steile wanden van het heilige gebergte van de Mormonen. Meest rood van kleur, en groen in het dal omdat de rivier de Virgin, ja die van de Maagd Maria dus, doorheen stroomt, Ik ga het niet beschrijven, kom gewoon de foto´s een keer bekijken.

Zion_NP-Hurricane_025.jpg

Op de terugweg koop ik een Indiaanse winkel een mooie Stetson hoed. Zo kun je tenminste normaal weer thuis komen. Wolf kan er mee instemmen. In Hurricane logeren we in de Rodeway Inn en eten ´s avonds tegenover. Een uitstekende New York Burger, een grote gegrilde lap Angus Beef, met alles erop en eraan. Alleen is er een tegenvaller. Als ik bier erbij bestel kijkt de waitress me aan of ik de duivel in mensengedaante ben. Bier? Bier? No sir! Geen bier. En ook geen wijn! We zijn in het land van de Mormon. Gelukkig dat ik christelijk ben opgevoed. De baas van dat geloof kon tenminste nog water in wijn veranderen.

Zion_NP-Hurricane_072.jpg

Geplaatst door gerard-en-gemma 20:51 Gearchiveerd in Verenigde Staten Reacties (0)

THE WESTCOAST DIARIES 13

WEG UIT DEATH VALLEY: OP NAAR SIN CITY LAS VEGAS

sunny 34 °C

Las Vegas, donderdag 4 oktober 2012. Voor dag en dauw uit de veren, half acht. Ontbijten doen we buiten in de schommelstoelen. Aan de overzijde van het nat gespoten gazon komt de zon door de palmen tevoorschijn. Nog voor negen uur draait de Chrysler 200 de Highway 190 op. On the road naar Las Vegas. Een nieuwe hete dag als gisteren, maar wel een paar graden minder.
De eerste stop is Zabriskie Point. Een onaards landschap van zachte geërodeerde zandstenen bergen. Geel is de hoofdkleur. Zonsop- en zonsondergangen schijnen hier nog meer bizarre, onwereldse kleuren op te leveren. Maar dan hadden we nog vroeger op moeten staan. In de verte, op de highway, rijden kolonnes vrachtwagen die heet asfalt vervoeren voor een nieuwe deklaag op die weg. Gisteren, op weg naar Furnace Creek, hebben we nog een minuut of twintig in de bloedhitte, midden in de woestijn, stil moeten staan, omdat er alternerend een rijstrook was afgesloten. Over een afstand van minstens acht kilometer.

Las_Vegas_008.jpg

De dorpen die we passeren op de bijna 300 kilometer die we vandaag zullen rijden, lijken bijna allemaal haastig neergesmeten hokken, soms caravans, een enkele keer van steen, in een desolaat dor landschap. Slechts twee keer maken we en stop. De eerste keer omdat de tank gevuld moet worden ($ 3,75 per gallon), en de tweede keer omdat we ook nog wat moeten eten. Vanaf een kilometer of 25 voor Las Vegas is de rechterstrook van de weg gereserveerd voor fietsers: een echte Bike Lane. We zullen slechts twee waaghalzen passeren.

Las_Vegas_012.jpg

Al 30 kilometer voor je Las Vegas bereikt zie je in de verre woestijnvlakte Sin City opdoemen. Hoge massieve blokkentoren die zinderen in de hitte. De temperatuur vandaag? Toch gauw 34 graden. Bij het naderen van de stad wordt het drukker en worden de wegen nog een factor breder. Wolf zit met de filmcamera in de aanslag, en de navigatie wijst ons voorlopig prima de richting.
De eerste indrukken als je de Las Vegas Boulevard (de Strip) opdraait is alsof je in een megakermis terecht gekomen bent. Aan je rechterhand ligt New York, weliswaar op 50% procent van de werkelijke grootte, maar toch: het Empire State Building, het Chrysler Building, en daartussendoor een gigantisch steile achtbaan. Even verderop een kopie van de MGM Studios. Omdat ik op de bevestiging van het hotel South’ moet aanhouden, en ik een afslag vergeet, ben ik genoodzaakt een U-turn uit te halen op de brede boulevard. Dat zal daarna nog een keer moeten, omdat ik inderdaad wel voor de ingang van Planet Hollywood & Casino sta, maar de parkeergarage een winkelhaak terug de straat in is.
De binnenkomst in Planet Hollywood is niet om direct te vergaten, want nog geen tien meter binnen, of ik sta al tussen honderden bliepende, flikkerende en reutelende gokmachines. Bovendien draait de muziek op volle toeren, en zijn aan alle kanten de megaschermen druk doende de gast te verlokken tot het boeken van een theatervoorstelling, al dan niet zonder kleding.

Las_Vegas_124.jpg

De ondergrondse garage is een doolhof, want er zijn plakken voor verschillende hotels tegelijk, en toch gescheiden. Die doolhof zal niet veel later gelden voor het hele gigantische hotel. Der policy van meneer Hollywood is dat de bezoeker het spoor bijster raakt en zicch genoodzaakt voelt om maar binnen de omheining van het resort te blijven. Gokken, eten, poker, drinken, winkelen en veel geld uitgeven, daar gaat het om. Nauwelijks binnen, op zoek naar de check-in, loop je al onder een gigantische blauwe lucht met schapenwolkjes (alles van beton) door een Arabische kasbah. Nergens de aankoopprijs te bekennen van al het fraais dat hier voor het grijpen ligt.

De kamer is niet alleen gigantisch (en dat voor 99 dollar!), maar geeft ook nog eens een fantastisch uitzicht op de megavijver aan de overkant, waar om het half uur de spuitende fonteinen een wervelende show uitvoeren. Vanuit kamer 1745 (17e verdieping, dus) te zien. Daar heeft Joel aan de balie toch maar mooi voor gezorgd. Badkamer, meubilair, tv etc., het doet allemaal denken aan de opgeblazen paleizen van wijlen Khadaffi of Saddam Hoessein. Vanuit het raam naar rechts kijkend ligt Parijs: complete Eiffeltoren, het Hotel de Ville, Bistro’s en ga maar door. Verderop, schuin rechts, aan de overkant van de Strip: Caesars Palace, Bellagio, glimmende glazen wolkenkrabbers. Allemaal bedenkt met flikkerende reclameschermen. En volk, volk, volk: de brede trottoirs pompen het allemaal moeiteloos de ene of de andere richting in. Niet veel later lopen we er zelf, steken zelfs de hoge betonnen loopbruggen over. In de verte ligt Venetië: De campanile, de Rialtobrug. Maar zover zullen we niet doorlopen.

Las_Vegas_161.jpg

Ik ga het niet allemaal beschrijven. Je wordt er compleet gek. Goed dat we hier maar 1 dag hoeven te blijven. De Hel op aarde. Iets wat Alcatraz voor Al Capone of de Birdman geweest moet zijn. Het Inferno: we lopen er gewoon doorheen. Gucci, Prada, Armani en al die glitter, je zit al snel te vol.
’s Avonds wordt het nog erger, nog drukker. En bovendien is het dan oppassen. Vlak voordat we voor de avondtrip de Strip op gaan, zien we op ABC-News een reportage van Las Vegas, een dag eerder op de avond. Op de brug waar ik nog geen anderhalf uur eerder liep, werden gisteravond een Engelse toerist met door een bende van 7 negers overvallen (de foto’s komen pontificaal in beeld): toerist zijn geld kwijt, en zijn vrouw in elkaar geslagen naar het ziekenhuis, waar ze te horen krijgt daar haar kind is overleden. Las Vegas wordt geregeerd door de onderwereld, dat is de strekking van de uitzending. Drugs- en prostitutiegeld zijn leading.

090E14BD2219AC68175F6B4D86D25724.jpg

Bij terugkeer in de fake-wereld van Planet Hollywood & Casino, staan schaars geklede danseressen op de pokertafels de spelers af te leiden. De nacht is nog vers en alles gaat hier non-stop 24 per dag door. Voor ons niet, want morgen is het weer vroeg dag. De plicht roept. Het leven van roadies uit Grubbenvorst is hard. Toch mar vopor de allerlaatste keer vanuit het raam van kamer 1745 gekeken naar de zoveelste wervelende nachtshow van de dansende en hoog opklimmende waterstralen van de fonteinen.

Geplaatst door gerard-en-gemma 20:04 Gearchiveerd in Verenigde Staten Reacties (0)

THE WESTCOAST DIARIES 12

NAAR HET NO MAN’S LAND VAN DEATH VALLEY

sunny 43 °C

Death Valley, 3 oktober 2012. We zijn al vroeg op pad vandaag. Uitgeleide gedaan door een roedel Zwitserse Harley Davidson rijders, die via een Nederlandse firma (USA-Motorreizen) vanuit Montana aan hun roadtrip door Amerika begonnen zijn. Het belooft een hete dag te worden in de woestijn, want we gaan op weg naar Death Valley, een van de heetste plekken op aarde. Vandaag zijn de voorspellingen dat het 43 graden zal worden.

Death_Valley_001.jpg

De route is op gemakkelijk, totaal ruim 400 kilometer, als ik de voorgenomen extra route naar Badwater meereken. Eerst 197 kilometer over Highway 395, en daarna afslaan naar Furnace Creek, in het hart van de Death Valley woestijn. We rijden door machtige landschappen, in feite door een vallei tussen twee hoge bergketens. Vanuit de auto hebben we kilometers lang uitzicht op de Mount Whitney, 4418 meter hoog.
Pas in Stovepipe Wells met zijn zandduinen (we zitten dan al in Death Valley National Park) zullen we halt houden voor een korte stop. We eten er de scones met rozijnen weg die we vanmorgen nog in de Mono Market van Lee Vining gekocht hebben. Met een laatste slok cola smaakt de lunch voortreffelijk. Het water houden we koel met een groot blok ijs dat we vanmorgen in de koelbox gedaan hebben. Geen overbodige luxe.

A1EAA7A52219AC6817D14647A951AA2E.jpg

Na Lone Pine, de afslag naar de Higwway 190, wordt het pas echt heet. Niet dat je zweet wanneer je de auto uitstapt, maar de warmte valt als een warme deken over je heen. Het landschap verandert steeds, maar het is droog en kaal. Hoge bergkammen wisselen af met zanderige vlaktes. Nauwelijks begroeiing, zelfs geen vogels in de lucht. Wel een par straaljagers die kunststukjes uithalen als we net van een diepe kloof staan te genieten. Gele doorgroefde bergen maken plaats voor donkere n groene lagen in het gesteente. Soms zitten we hoog, op meer dan 2000 meter, maar uiteindelijk zullen we in Furnace Creek 86 meter onder zeeniveau belanden.

Death_Valley_076.jpg

Toch rijden we de Ranch at Furnace Creek Resort (waar we vannacht logeren) aanvankelijk voorbij, om bijna 20 mijl verder nog Badwater te zien. Een enorm drooggevallen zoutmeer. We maken er een korte wandeling op. Het zout is hard, tenminste op de strook die door toeristen belopen is, voor de rest is het een grof korrelig landschap.
Daarna eindelijk terug naar de plek waarvoor we hier in dit desolate landschap zitten: de oase van Furnace Creek. Want het barst er van de palmen. We logeren er in kamer 610 met twee megabedden. Ruim plaats voor de hele familie. We kunnen zelfs op het terras, maar daar is het te heet voor. Wel geschikt om wat gewassen onderbroeken en sokken op te hangen: zo droog. Eerst: douchen! En dan een fles koude Corona in de Saloon.

Death_Valley_099.jpg

We eten voortreffelijk (als je dit tenminste van Amerikaans voedsel kunt zeggen) in de ernaast gelegen herberg: mega aangeklede hamburgers. Als we om half zeven buiten staan kleurt de lucht rood. En valt de nacht daarna supersnel. Het is nog steeds bloedheet buiten. Maar we hebben airco. En ook belangrijk: het internet werkt weer fatsoenlijk, want dat was de laatste dagen K van de bok.

A24E15562219AC6817CF8E1C60C872DC.jpg

Geplaatst door gerard-en-gemma 20:04 Gearchiveerd in Verenigde Staten Reacties (4)

THE WESTCOAST DIARIES 11

VAN GHOSTTOWN BODIE NAAR MONO LAKE

sunny 29 °C

Lee Vining, 2 oktober 2012. Ons eerste zelf gemaakte ontbijt. Met slappe koffie, dat dan weer wel. En ook andere zaken lopen niet zoals het moet. Waarschijnlijk is de omvormer opgeblazen, doordat er tegelijk vier apparaten aanhingen. Waarschijnlijk is de haardroger de boosdoener, maar Wolf ontkent in alle toonaarden, zelfs met het mes op de keel. We hebben nu nog maar 1 schamel contactstekkertje. Toch maar proberen in de loop der dagen wat te verzinnen. Anders: geen internet, geen opgeladen telefoon en piekhaar.

Bodie_-_Mo..kt_2012_102.jpg

Opnieuw een stralende dag: 29 graden. We rijden naar het vervallen gouddelvers dorpje, ghosttown Bodie. De laatste vijf kilometer is het alsof je over een wasbord rijdt: keien, stof, kuilen, want de weg is onverhard. Meer dan 10 kilometer per uur haal je niet. Het stof maakt alles achter ons onzichtbaar.
Het laatste kwart van de 19e eeuw was het booming. Rond 1900 telde het op 2500 meter hoogte gelegen dorp 10.000 gelukszoekers. Wat overgebleven is staat al jaren in weer en wind, en onder een meedogenloze zon tot stof te vervallen. Moorden waren er destijds aan de orde van de dag, en de hoeren werden van ver over de kale Sierra Nevada. Nog steeds is er geen boom te zien. Zelfs op het verlaten kerkhof even buiten het ‘dorp’ liggen de doden onder meedogenloze weersomstandigheden van de eeuwigheid te genieten.
Toch was het destijds een compleet dorp, met een school, verschillende zwaar orthodoxe kerkjes. Maar naast bakker, kruidenier, wasserij en andere zogenaamd onmisbare winkels (tot tientallen kilometers in de rondte geen andere gelegenheid) waren er natuurlijk de saloons. Op zijn hoogtepunt telde Bodie er 65. Het klimaat maakte blijkbaar dorstig.
Een meisje dat met haar ouders moest mee verhuizen naar dit onbarmhartige oord schreef destijds in haar dagboek: “Goodbye, God, I’m going to Bodie”.

Bodie_-_Mo..kt_2012_119.jpg

En zo lopen we door het dorre gras, tussen de houten huisjes die nog rechtop staan. Overal verroeste blikken en andere gebruiksvoorwerpen die hun tijd liggen te doden. Verderop, tegen de heuvels, de gebouwen die het industriële complex van het dorp waren: ertstransportbanden, spoelmachines, graaftoestellen. Zover zullen we niet komen vanwege de hitte. Maar de steenhopen die zijn opgeworpen om het goud uit de bodem te halen, die zijn zelfs van veraf goed te zien.

We lunchen weer ‘thuis’, in Lee Vining. En na een korte siësta weer de Chrysler 200 in om naar de zuidkant van Mono Lake te rijden. Je vraagt je af waarom, in deze bijna verzengende hitte. Maar het is een droge hitte, het zweet verdampt al voordat het je vel uit springt.
Mono Lake is een zoutmeer en vooral bekend vanwege zijn tufa’s. Tufa’s zijn versteende kolommen opgebouwd uit de mineralen en de zouten van het meer. De vormen zijn grillig en soms meters hoog. Het water aan de rand van het meer is olieachtig, soms groengeel. Zwermen kleine zwarte vliegjes stuiven omhoog als je dichterbij komt. In de verte watervogels op het water: meeuwen en ander gespuis.

A12AA9752219AC68174688DCB2B17EF6.jpg

Het is een surrealistisch landschap waarin je hier rondloopt. De begroeiing kraakt onder je van de droogte, als je van het ene strandje naar het andere loopt. De laatste jaren maakt de regering van Californië serieus werk van de bescherming van het gebied. Want het waterpeil van het grote meer was meters gezakt vanwege de aftap door Los Angeles, een paar honderd kilometer naar het zuiden. Dat is nu afgelopen. Niet dat het waterniveau al spectaculair gestegen is, maar het zakt in ieder geval niet verder. Verdere beschrijving van de situatie en het gezicht op de tufa’s is nauwelijks tot de verbeelding sprekend. Je moet het gewoon zien. En gelukkig heb ik weer tientallen (of meer) foto’s ingeblikt om er thuis straks ook nog van te genieten. Helaas kan ik er geen in het blog zetten sinds gisteren, want het internet van Lakeview Lodge in Lee Vining ois nog van ver in de vorige eeuw. Maar wat in het vat zit verzout niet, zullen we maar zeggen.

Geplaatst door gerard-en-gemma 19:19 Gearchiveerd in Verenigde Staten Reacties (2)

THE WESTCOAST DIARIES 10

SPOORZOEKEN NAAR HIGHWAY 120

sunny 28 °C

Lee Vining, Mono Lake, 1 oktober 2012. Californië beleeft zijn tweede zomer van het jaar. De temperatuur in het gebied waar we vandaag doorheen zullen rijden heeft temperaturen van bijna 30 graden voor ons in petto. Voorlopig geen Golden Gate Bridge meer om naar uit te kijken, als ik de gordijnen wegtrek.
Na de financiële afwikkeling laten we maar een taxi aanrukken, want kilometers bergop en bergaf zullen met zware koffers, helemaal naar Bush Street, daar hebben we geen zin in. De taxidriver (Hi!, Guys!) heeft er eveneens zin in. Wijst ons nog even zijn huis waar hij geboren is. En geeft aan dat er deze week geen hotelkamer meer te vinden zal zijn in San Francisco. Immers: Fleetweek en een International Convention van Oracle, een ICT-bedrijf. De stad zal vergeven zijn van de nerds en stoere mariniers. Naar de laatstgenoemde diergroep kijken met name de meiden van San Francisco al wekenlang naar uit.
Wat Bush betreft hoorden we gisteren nog een leuke anekdote. Vier jaar geleden hadden bij gelegenheid van de presidentsverkiezingen een aantal democratisch gezinde actievoerders alle straatnaamborden overgeschilderd in ‘Obama Street’.

Bij Alamo Car Rental worden de zaken snel afgehandeld. De auto staat al klaar, zojuist nog door de wasstraat gehaald, hij druipt nog na: een nieuwe Chrysler 200, met nog geen 10.000 kilometer op de teller. Vanuit de garage rij ik met enig horten en stoten (het moet gezegd) de drukke straat op. Om de car al een paar honderd meter langs de kant te zetten, want de navigatie kan maar niet het juiste GPS-signaal te pakken krijgen. Terwijl ik gisteren toch echt Lee Vining heb ingegeven. Terug naar meneer Alamo. Daar blijken ze een hele stapel papieren routebeschrijvingen klaar te hebben liggen. Want GPS blijkt in de praktijk tussen te hoge gebouwen nog wel eens de nek omgedraaid te worden. Dus met het papier in de hand via Battery richting de lange dubbeldeks Bay Bridge. Daarna gaat het fout want ik kies de verkeerde Freeway 580. En een verkeerde richting hier betekent als spaghetti tussen de tientallen fly-overs door proberen te kruipen. Na een keer vragen lukt het de goede richting te vinden. De navigatie is nog steeds zo dood als een pier. Komen ook nog op een high tech industrieterrein terecht, vooral farmaceutische bedrijven. Het geld spat ervan af als de zon op onze Chrysler. Maar uiteindelijk liggen we op de juiste. En de navigatie staakt zijn puberaal gedrag, en wijst ons gewoon de weg. De mechanische stem van de Vlaamse Lucie is allervriendelijkst.

Yosemite_-_Lee_Vining_027.jpg

De mainroute van vandaag is de 120, de Tioga Road, die helemaal door het Yosemite National Park leidt. Bij de ranger in zijn houten hok bij Big Oak, aan de ingang van het park, kopen we gelijk maar een annual pass voor 80 dollar, zodat we voor al die andere parken niet meer hoeven te betalen.
De komende uren, inclusief de stops, zullen we alleen maar hoge bomen, witte kale rotsen, en hier en daar een staalblauw meer. De beren waarvoor gewaarschuwd word – Speeding Kills Bears – krijgen we niet te zien, wel springen er op een gegeven moment twee herten voor de auto de weg over. Dus niks van wat de folder belooft: This is bear country. Keep bears wild by keeping your food from them, day and night.Of: No food in cars after dark. En ook geen mountain lions: Attacks are rare, but if you are attacked, fight back!

Wolf ontpopt zich als de zus van Steven Spielberg, en filmt het weergaloze desolate landschap dat verschroeid wordt door de felle zon. Over een mand, vanaf november zal deze weg tot mei afgesloten zijn vanwege sneeuw. Als het kan stoppen we om als God zelf over het machtige bergland uit te kijken. Dat stat dan weer in schril contrast met de activiteit die ik op een van die plekken, Olmsted Point, genoodzaakt ben uit te uitvoeren. Blijkbaar is de aangeklede hotdog die we een kilometer of 30 voor het park naar binnen werkten me niet goed bekomen. Maar het is nog een hele kunst om hier, in deze kale bedoening, een goede schijtplek te vinden. Maar het lukt, achter een spichtige boom, en uit het zicht van de verderop over de rotsen klauterende toeristen, laat ik mijn bruine derrie over het warme graniet lopen. Eco-kak, zullen we maar zeggen. Hopelijk komt er geen beer op de lucht af.

Yosemite_-_Lee_Vining_041.jpg

Na Yosemite Creek gaat het stevig bergop, passeren Porcupine Flat, het al genoemde Olmsted Point en de verbrande gras van de Tuolumne Meadows. Maar het beste passen de meren in het landschap, het Tenaya Lake en verderop – als we de Tioga Pas op 3031meter al overschreden hebben – het Ellery Lake. Dan is het niet ver meer naar Lee Vining, een gehucht van wat verweerde houten barakwinkels waarvan de meesten gesloten zijn. Onze lodge is gereserveerd, op nog geen vijftig meter van het aan de andere kant van de weg gelegen Mono Lake. Vandaar de naam: Lake View Lodge, hoewel dat vanuit onze kamer op de begane grond niet echt lukt. Maar het vierpersoons bed maakt veel goed.
We dineren stevig in het enige restaurant dat nog open is, en om die reden druk beklant. Het bier smaakt er bovendien prima.

Geplaatst door gerard-en-gemma 19:16 Gearchiveerd in Verenigde Staten Reacties (1)

THE WESTCOAST DIARIES 9

GOLDEN GATE, WAARNA ESCAPE FROM ALCATRAZ

sunny 25 °C

Zondag 30 september 2012. Bijna de hele nacht uit mijn slaap gehouden door het zware en ook treurige geluid van de fog horn, de misthoorn. Als er zware mist onder de Golden Gate de San Francisco Bay binnensluipt, dan wordt de fog horn in stelling gebracht. Om de 18 seconden stoot hij zijn zware, melancholische bromtoon de Bay Area in. De vorige nacht, toen er toch ook laaghangende mistbanken binnenslopen, heb ik hem niet gehoord.
Maar als we om een uur of half acht uit ons King Size bed rollen en de gordijnen open trekken staat daar de Golden Gate in volle glorie in de ochtendzon. Niks mist, ja wat wazige waterdampen, maar die lossen snel op in de steeds heter wordende zon. De temperatuur zal vandaag, volgens voorspelling, opklimmen tot 25 graden. Een ongekende weelde.

San_Franci..ep_2012_095.jpg

De ontbijtgelegenheid van de Travelodge zit stampvol. Blijkbaar heeft iedereen er zin in op deze zondag. Mijn twee standaard muffins gaat weer achter de kiezen, Gemma doet het wat gezonder. Iemand moet het goede voorbeeld geven.
Omdat we gisteren de voeten in de brand gelopen hebben, vandaag wat rustiger aan wat het lopen betreft dan. Met de bus nar Fishermans Wharf. Daar is het even zoeken naar de opstapplek van de dubbeldeks Big Bus met open dak. Inderdaad: de touristenbus die je door de hele stad brengt. En ook over de Golden Gate Bridge. Kost wel 35 dollar p.p., en niks seniorkorting. Hoe moet ik in godsnaam van een uitkering rondkomen?

San_Franci..ep_2012_179.jpg

De route gaat via Downtown San Francisco, de Transamerica Pyramid, het Financial District met zijn hoge wolkenkrabbers van glas en beton, de zeer imposante City Hall met zijn in de zon glimmende koepel en de Opera naar de buitenwijken: het San Francisco met zijn typische huisjes in zuurstokkleuren, waaronder de ‘Painted Ladies’ tussen Alamao Square en Haight. Fraaie buitenwijken. Komen nog langs het Hilton waar ik in 2000 logeerde en de aanpalende armenbuurt, Tenderloin. Zwervers bevolken de trottoirs. De haves en have-nots op nog geen meter van elkaar verwijderd.
Het Golden Gate Park, de Japanse theetuinen en de omgeving van Presidio zijn subtropische parken. Daar hoort zon bij, en die is er uitbundig. Stappen uit bij de Golden Gate Bridge. Verlaten kun je het niet noemen vanmorgen: druk, druk! Maar hij ligt rood aangelopen van trots over het water. Foto’s, natuurlijk. Niet een, nee: tientallen. Ik begin steeds meer op Maurice te lijken, die fotografeert zich ook een slag in de rondte als hij op vakantie is. Daarna is het meer dan een uur wachten op de volgende hop-on hop-off bus. We zullen niet uitstappen voordat we bij Pier 39 zijn. Maar daar is geen zeeleeuw te zien, wel beloofd. Maar: nada! Ondankbare beesten. Eerst maar eten bij Hillstone, een chique tent die prima voeding verstrekt. Met airco, en op leder gezeten.

San_Franci..ep_2012_245.jpg

Haal bij Pier 33 de tickets af voor onze tocht naar Alcatraz. Pas om 3 uur mogen we in de rij gaan staan (keep the line!), in de hete zon. Pas om 3.20 uur stoot de volle boot zich van de steigers. De boot vol dag-gevangenen stoot zijn levende have na een twintig minuten uit over The Rock. Na een paar honderd meter klimmen (op je oude dag moest dat ‘by federal law’ verboden worden) wordt je een audio-tour omgehangen. In het Nederlands! De verteller doet zijn best.
Alcatraz, tot 1963 stond het als een van de meest beruchte gevangenissen bekend, ook al was er geen zogenaamde ‘dead row’. Even later loop je langs de kleine, smerige cellen van de gevangenen. Al Capone of The Birdman, het zijn namen die iedereen kent. Of anders de film Escape from Alcatraz we, met Clint Eastwoord. Ook mag je een blik werpen in de bibliotheek, de eetzaal, en de administratieve afdeling. Of de isoleercellen, donkere hokken waar je nog geen hond in zou laten slapen. Maar ondanks alles de moed erin houden. Een van de sombere gangen tussen de aangesloten cellen heet Broadway. Een eind verder sta je ineens op Times Square. In ieder geval hangt er een grote klok. Alsof tijd belangrijk was voor die zwaar gestraften.
Slechts weinigen wisten te ontsnappen van de rot. Een tussengang die gebruikt werd bij een van de weinig geslaagde uitbraken, die is te zien voor de toeristen, omdat er een glazen wand is aangebracht, nadat het beton is verwijderd. Natuurlijk is er meer te vertellen. Als was het maar omdat er kleine, maar schitterende rotstuinen te zien zijn. Op een mesthoop bloeien vaak de mooiste bloemen.

Als we later weer afdalen richting boot, betrap ik me erop dat we niet de morgue, het lijkenhuis, zijn binnengelopen. Of tot aan de vuurtoren. Maar na een anderhalf uur het je genoeg deprimerend naar binnen gewerkt. Het lijkt me een mooie plek voor Rutte en Samson. Die zouden wel vaart maken met de onderhandelingen om maar zo snel mogelijk hiervan weg te komen. Maar die boot vertrekt net voor onze neus: een dik half uur wachten op de volgende.
Pas om 7 uur zijn we terug in de Travelodge. Nog een kleine hap eten, de koffers inpakken, want morgen zullen we vetrekken uit San Francisco. Voor een nog hetere dag dan vandaag, als de Amerikaanse meteorologen gelijk hebben.

[nog een par foto's houden jullie tegoed]

Geplaatst door gerard-en-gemma 21:02 Gearchiveerd in Verenigde Staten Reacties (0)

THE WESTCOAST DIARIES 8

MET DE FERRY NAAR SAUSOLITO

sunny 20 °C

San Francisco, 29 september 2012. Vroeg wakker: half zes! Maar dat krijg je ervan als je de avond daarvoor al om zeven uur je dikke boxspring opzocht. Maar wel mooi die negen uur extra daguren van gisteren weggewerkt. Vannacht nog wel een paar keer wakker geschrokken van het geluid van mijn telefoon: twee keer sms: van Lucien, en van Kai Geeraedts die een afspraak wil maken in vrband met mijn expo in Domani (voorjaar 2013). Als ik terug wil mailen via Gmail blijk ik wel mail te kunnen ontvangen, mar niet versturen. Probleem.
Ontbijten in de ‘kantine’ van de Travelodge by the Bay. Eenvoudig maar verder prima. Een paar geroosterde sneetjes met jam, jus d’orange. Ik kan het niet laten om een paar muffins in mijn hoofd te steken. Gemma doet niet mee. De uitbater van de kantine is een Mexicaan, ‘chicano’. Hij legt me het verschil nog even uit met een immigrant: een ‘chicano’ mag dan van Mexicaanse origine zijn, mar is wel in de States geboren. Het gesprek gaat in het Spaans, wat een andere binnenkomer, een Nicaraguaan, doet besluiten naast me te komen zitten en de discussie voort te zetten. Hij is wel immigrant, maar heeft tot voor kort aan de oostkust, in Maryland, gewerkt. Nu hier in California. En het bevalt prima. We praten over de crisis in Europa en in de VS. Alles herkenbaar.

155.jpg

Opnieuw is de Golden Gate Bridge vanuit ons raam niet te zien. Mistbanken maken de imposante brug onzichtbaar. Buiten is het nog fris, maar om 9 uur zijn we op pad. Nemen de bus, voor ‘seniors’ slechts 1 dollar. Gemma is het dubbele kwijt. Koers naar een halte in de buurt van Sutter Street, waar we in opdracht van Lucien een paar accessoires voor zijn onderwatercamera moeten aanschaffen. Maar Sportique (zoals de kleine speciaalzaak heet) op nummer 808 is nog gesloten, een gaat zaterdags pas om 11 uur open. We zullen aan het einde van de dag wel zien. Verder, dus.
Chinatown. Door de Drakenpoort het ‘oude’ stadsdeel in. Het is er nog rustig zo rond een uur of tien. De winkels gaan net open, maar de eerste Chinese bedelaars grijpen al in de vuilnisbakken. Maar langzaam begint de mist op te lossen zien we, en dat geeft hoop op een fraaie dag.

168.jpg

Als even later op Jackson Street een van de oudste en nog bijna lege cablecars voorbij ratelt en stopt, springen we naar binnen. Curieus nog altijd te zien hoe het systeem werkt. Motoren in de centrale trekken ‘een kabel zonder eind’ onder de straten van de stad door, geleid door een systeem van remschijven. Als onze zwarte gripman de handle overhaalt, pakt de grijper door een sleuf in de straat de kabel beet. Die trekt de tram met een snelheid van zo’n 15 km/uur. Als hij wil stoppen laat de gripman de handle los, en bedient hij de rem. In de bochten is het werk nog verbluffender, maar dat fenomeen maken we pas mee als we uitgestapt zijn in de buurt van Embarcadero. Daar wordt het gevaarte met mankracht om zijn as gedraaid om weer in de goede richting te komen.

171.jpg

Via de drukke Market Street naar het Embardero Center en het Justin Herman Plaza voor het Ferry Building. Druk. Levendig. En: de zon. De lucht begint blauw te kleuren. Toch weer teveel kleding meegenomen. De wolkenkrabbers (maar op een bescheidenere formaat dan in New York) komen uit de mist tevoorschijn, en lichten helder op in de zon. De top van de hoge Transamerican Pyramid doet er wat langer over om zijn spitse top bovengronds te krijgen.
Een deel van de Plaza wordt in beslag genomen door een markt. Groenten, fruit, brood, kaas. We kopen een zak megapruimen en een bakje aardbeien. Alsof je in Zuid Frankrijk of Spanje terecht gekomen bent. En dat niet alleen vanwege de palmen. Overal zitvolk te eten, aan tafels, op de banken aan de kant van de Bay met uitzicht op de lange dubbeldeks Bay Bridge richting Berkeley en Oakland. Maar ook die brug is nog wazig vanwege de wel steeds ijler wordende nevels. Of ze zitten gewoon met hele families op straat in kartonnen borden te pikken. En: veel fietsers. Het lijkt soms Amsterdam wel.

Omdat de Ferry Building uitnodigt om naar de overzijde te varen, kopen we via de automaat twee tickets voor Sausolito, het vroegere vissersdorp aan de overzijde van de Bay, aan de voet van de Golden Gate. Ook nu weer met een forse seniorkorting. Om 12 uur vertrek. Zitten op het bovendek om beter de zwarte rook binnen te snuiven als de motoren op volle kracht draaien om de boot met de neus in de goede richting te krijgen. We varen langs Alcatraz en in de verte doemt de eeuwige Golden Gate weer op. Allen de kop en de voeten van de pijlers zijn te zien. Voor de rest: witte mistbanken. Het wil maar niet lukken.

227.jpg

In Sausolito, een klein gehucht tegen de bergwanden, is geen visser te zien. Wel kunstgaleries, souvenirwinkels en eethuizen. Veel eethuizen. En een winkel waar de kerstbomen al zijn opgetuigd. Op zijn Amerikaans. En dat betekent dat er geen dennennaald meer te zien is. Alles glitter wat de klok slaat. Eten op een smal terras aan de hoofdstraat. Megasandwiches met ei, zalm, salade etc. En, omdat er ook nog wat gezonds bij hoort, een schotel flink in olie gebakken groenten: courgette, aubergine, ui etc. Daarna met de boot retour.

Terug in de City. Lopen naar MOMA, het prachtige museum voor moderne kunst aan de Yerba Buena Gardens. Drinken er een verfrissing in het museumrestaurant. Voor een bezoek aan het museum zelf gunnen we ons geen tijd. Cultuurbarbaren. Ter verontschuldiging: twaalf jaar geleden heb ik daar wel ruim de tijd voor genomen. Maar de zon lokt. En bovendien hebben we voor Lucien nog een boodschap te doen. Dat wordt nog een stevige wandeling naar Sportique, Sutter Street 808, vooral ook omdat de straten hier behoorlijk hellen. De voeten beginnen te branden. Maar de aankopen lukken. Een dikke honderd dollar, inclusief tax. Een dikke, vriendelijke neger doet het mooi in een meeneemzak. Ik laat mijn telefoonnummer achter voor het geval dat Lucien zich nog bedenkt.
Geen zin meer om kilometers te lopen naar het hotel. Bovendien waarschuwt een dame bij de bushalte voor drug addicts, en de problemen in Lower Nob Hill waar we ons dat moment bevinden. De bus, dus. Met een overstap.

275.jpg

Even de benen strekken, en om een uur of zeven naar het Koreaanse restaurant tegenover Travelodge. Een lichte, maar smakelijk maaltijd. De bediening is erg vriendelijk, de eigenaresse (tevens kokkin) komt nog een uitvoerig praatje maken als we klaar zijn met het eten. Pas acht maanden geleden heeft ze de zaak geopend. Een keurig familierestaurant. Maar te weinig klanten, denk ik, want slecht drie tafels zijn bezet.
Op CNN ’s avonds nog een ronkend programma over de ‘flexisecurity’ van het innovatieve Nederlandse bedrijfsleven, gezet tegenover het starre Amerikaanse werkgelegenheidssysteem. Denk overigens dat Philips het programma sponsorde, want de naam en de Ceo’s kwamen wel erg vaak in beeld. Ook een professor van de Tilburg University aan het woord. Vroeger heette die universiteit nog gewoon de KUT, de Katholieke Universiteit Tilburg. Times, they’re changin’.

Geplaatst door gerard-en-gemma 21:02 Gearchiveerd in Verenigde Staten Reacties (1)

THE WESTCOAST DIARIES 7

DE GOLDEN GATE LIJKT NOG EVEN KOPSCHUW

overcast 15 °C

SAN FRANCISCO, 28 september 2012. In het holst van de nacht het Ibis-nest uit. Wake-up call om half zes. Tegen half zeven sleuren we de hutkoffers naar de shuttlebus. Twintig minuten later staan we voor de vertrekhal van Schiphol. Ingecheckt hebben we thuis al. Nu de koffers nog op de band: 35,5 kilo’s voor de twee, nog ruim onder de toegestane 46 (2x23 kg max.).
Dan koffie, een krant, en een Dwarsligger: De reisromans van Adriaan van Dis. Mer dan 760 pagina’s dundruk voor onderweg.
Suffen. Langzaam wordt het drukker. Om half negen naar Gate G8 in vertrekhal 3. Ook daar wekken de nieuwe Deuter rugzak, de fototas en De volle boodschappentas van Wolf (= Gemma) geen argwaan. Zelfs de bodyscan heeft geen oog voor alle implantaten en andere lichaamsvreemde elementen die in de loop der jaren in het lijf terecht zijn gekomen. Om 9.20 aan boord.

058.jpg

Het is een Boeing 747-400, met 415 zitplaatsen. Een joekel die helemaal vol zit. Voor vertrek nog een minuut of tien oponthoud, omdat twee passagiers hun papieren (waarschijnlijk de ESTA-verklaring) niet in orde hadden. Hun koffers worden opgespoord en uit het ruim gehaald. Maar dan: de lucht in. Voor een vlucht die bijna elf uur zal gaan duren. Totale afstand die overbrugd moet worden: 9082 kilometer. Wolf mag aan het raam. In de stoel naast mij wurmt zich een te dikke bankenjongen die voor het opstijgen nog een wel erg belangrijk telefoontje moet plegen. Ook zijn benen raakt hij maar niet kwijt. Voor IJsland heeft hij zijn eerste biertje al naar binnen gewerkt. Boven Canada stapt hij over op cognac, tot twee keer toe. Bij de halfwarme maaltijden: wijn.
Het luchtbeest heeft er zin in. IJsland schuift al onder ons door als ik de vier Casablanca verhalen van Adriaan van Dis uit heb. Na Groenland duikt de Boeing met een boog af richting Canada. De hoogte klimt naar 11451 meter. Bij het overschrijden van de grens met de U.S.A. als we boven de staat Montana vliegen doet de buitentemperatuur wel erg winters aan voor de tijd van het jaar: - 60 °C. Boven de Hudsonbaai wordt de topsnelheid gehaald: 1025 km/uur. Gemma kijkt ondertussen op het kleine scherm in de stoel voor haar naar de filmversie van ‘Gooise Vrouwen’, ja zelfs daar.

Om 11.45 plaatselijke tijd (in Grubbenvorst is het inmiddels 9 uur later, en is de nacht aan het invallen) landen we. Maar je weet dat je niet een kwartier later in de aankomsthal zult staan. Alle 415 passagiers worden keurig tussen de bedrading gehouden. Het geboefte uit Europa is gearriveerd. En van ieder individu wordt een irisscan genomen, en vingerafdrukken van alle 10 (tien!!) vingers. Stempels, vragen naar de hoeveelheid cash dat je bij je hebt, of je geen voedingswaren in je tas hebt. Enz. Enz. Nog een geluk dat ik op mijn ESTA-formulier niet vermeld heb dat ik een Naziverleden heb, een besmettelijke ziekte onder de leden heb en andere huiveringwekkende karaktereigenschappen. Na drie kwartier zijn we: Door! Welcome to the United States! De koffers staan al keurig naast de stilstaande ‘belt’ op ons te wachten. Op naar de taxi.

060.jpg

Een dikke 20 kilometer naar Travelodge by the Bay in Lombard Street. Een eenvoudig hotel, maar wel met uitzicht op de Golden Gate Bridge, hoewel we dat later op de dag pas zullen opmerken, want aanvankelijk is de Gouden Brug opgelost in de mist.
De meest noodzakelijke spullen halen we uit de koffers. Snel naar buiten, hoewel we behoorlijk bekaf zijn, van die elf uur gedwongen ‘surplace’. We zitten niet ver van de Bay vandaan, en de weg loopt behoorlijk steil naar beneden. Op de terugweg wordt je later dan behoorlijk gestraft, want die weg moet je ook weer naar boven. Lopen over een soort promenade, waarlangs ook een fietspad loopt waar druk van gebruik gemaakt wordt. San Francisco, een fietsstad! Dan richting Fisherman’s Warf. Het is er druk. Boten, eetgelegenheden, souvenirwinkels. En Krab, veel krab. Natuurlijk bezwijk je dan, en voor dat je het weet sta je met een grote beker zeevoer in je handen: krab en inktvisjes aangevuld met zurige groenten. Wel lekker. In de verte kruipen de contouren van de Golden Gate langzaam onder het mistdek uit. De voormalige gevangenis van Alcatraz, op zijn eeuwige rots in de Bay, was de hele tijd al wel zichtbaar. We doen wat inkopen. En vanwege de gure wind en het stevige klimmen besluiten we terug de Travelodge in te duiken. Ik stop ermee: genoeg voor vandaag. Het bed is gigantisch en de matras dubbeldik. Dat gat in de dag zullen we niet slapen, maar wel in de dag. En doen dat in de wetenschap dat de volgende dag in Grubbenvorst al uren geleden is aangebroken.

Geplaatst door gerard-en-gemma 17:26 Gearchiveerd in Verenigde Staten Reacties (1)

THE WESTCOAST DIARIES 6

VOORLOPIG GEEN U.S.-DINER, MAAR RESTAURANT DE WERELD IN WAGENINGEN

rain 15 °C

Woensdag 26 september 2012. Morgenvroeg zullen we rond een uur of elf vertrekken, hoewel met een tussenstop. Omdat we de komende weken vaker zullen lunchen (kennen de Amerikanen dat?) in non-descripte, desolate , maar niettemin typische diners, zullen we morgenmiddag onze lunch gebruiken in hotel De Wereld in Wageningen. Rond het middaguur halen we daarvoor ook nog Raymond op bij zijn werk als moleculair celbioloog aan de Wageningen University (want ook Nederland wil tot te wereld behoren, en zich in het Engels presenteren).

Hotel-restaurant De Wereld in Wageningen is overigens niet zo maar een plek. Op 5 mei 1945 kwam op die plek een einde aan de Tweede Wereldoorlog, en werd er de capitulatie van de Duitsers bezegeld. Is er een betere locatie om de lunch (of: ons galgenmaal) achter de kiezen te werken dan de Capitulatiezaal?
Voor de historische correctheid dien ik echter te vermelden, dat in mei 1945 alleen de finale onderhandelingen over het beëindigen van de oorlog plaatsvonden in Hotel De Wereld. Ook Prins Bernhard was daarbij aanwezig, maar dat de technische uitvoering van de capitulatie vond plaats in een boerderij in Nude, even buiten Wageningen. Maar hoe dan ook: hotel De Wereld blijft historische grond.

IMG_0803.jpg

Wat de diners betreft, het volgende. Zelfs in Nederland worden tegenwoordig ‘echte’ Amerikaanse diners geopend. Zoals onlangs in Almere The Gateway: “Midden in het Beatrixpark stap je zo een nummer van Tom Waits binnen, of een schilderij van Edward Hopper”, galmt de website. “Deze originele diner stamt uit 1939 en is nog helemaal in oorspronkelijke staat. En werkelijk alles, van de bediening tot en met menukaart en de platen in de jukebox, neemt je mee naar het Amerika van de jaren vijftig."
De Gateway Diner is een typisch Amerikaans cultuurproduct. In 1939 opgezet door de Paterson Vehicle Company onder de typenaam Silk City Diner. Dit type diner is een van de laatste originele diners uit het Art-Deco tijdperk van de 30-er jaren. En stond oorspronkelijk (van 1939 tot 1992) aan de ingang van een katoenfabriek in Pennsylvania. In 1992 werd de diner compleet versleept naar Sussex, Engeland. Daar is de tent compleet verbouwd en aangepast aan de Europese regelgeving. Inmiddels is de diner dus verkast naar Almere. Diners mogen tegenwoordig niet meer geëxporteerd worden uit Amerika, omdat het beschermd cultuurgoed is.

Onze eerste diner ligt zeer waarschijnlijk niet in Almere. Laten we het maar proberen in Kingman of Seligman aan de Route 66, ergens op ons traject tussen Flagstaff en Los Angeles. En Hotel-restaurant De Wereld in Wageningen is al zeker geen diner te noemen.
Na onze lunch in Hotel-restaurant De Wereld rijden we door naar Ibis Airport Amsterdam waar we overnachten. De volgende dag brengt de shuttlebus ons al voor dag en dauw naar de vertrekhal. Het vertrek van vlucht KL0506 naar San Francisco staat gepland op 09.50 uur.

Geplaatst door gerard-en-gemma 6:50 Gearchiveerd in Nederland Reacties (1)

THE WESTCOAST DIARIES 5

BANKROBBERY IN VIRTUAL LANDSCAPES

overcast 16 °C

Dinsdag 25 september 2012. Sinds geldsyndicaten als ABN en ING met miljarden staatssteun overeind gehouden worden is het steeds lastiger om aan je eigen geld te komen. Ja, in regen en wind, buiten met een roedel skimmers of pincodewatchers in je rug, mag je je eigen pieken uit een gleuf in de muur trekken.
Als je gewoon, zoals ik, een gedeelte van je AOW- en pensioenuitkering in USA-dollars wilt omzetten, wordt je aangekeken of je een helft van het duo Bonny & Clyde bent. Bij de ABN-AMRO gaan ze daarin het verst. Het minimum bedrag waarvoor je dollars mag kopen, is 1000 euri. De Prooi-bank beschouwt gewone klanten waarschijnlijk als melaats, hooligan of stelende oosteuropeaan. Want in de eigen kluis ligt geen dollar. Bestellen dus, voor die minimaal 1000 euri.
In mijn geval kan ik die over een kleine week afhalen op het kantoor in Venray (20 km) of thuis laten bezorgen (kost natuurlijk wel wat extra). Ik houd het voor gezien op dat dorpskantoor in Horst.
Dan maar het internet op. Bij ING gaat het wat gemakkelijker. Ook die heeft weliswaar, ondanks de miljarden staatssuppletie geen dollar in huis, maar het bestellen verloopt soepel. Zelfs voor elk bedrag boven de 40 euri. Een echte Volksbank dus. Hoewel? Dan zit die lachende Gerrit Zalm toch op de verkeerde plek. Toegegeven: die had hij mooi voor zichzelf geregeld. Maar na een paar dagen ontvang ik keurig mijn pakketje dollars, op het kantoor in Venlo. Vers gedrukte biljetten. Want Obama weet hoe hij de aanstaande verkiezingen moet winnen: maandelijks gewoon voor 40 miljard bijdrukken. De Amerikaanse geldpersen zullen pas uithijgen na zijn beëdiging, in januari 2013.

DOLLARS_002.jpg

Gisteren de hele ochtend bezig geweest met het inrichten van mijn expositie in de grote lange hal van het VieCuri Ziekenhuis in Venlo. Kwam wat timing betreft niet zo goed uit, maar de afspraken hierover waren al een jaar geleden gemaakt. Omdat we de trip naar Amerika toen nog niet geboekt hadden, heb ik de geplande begindatum, in overleg, met een week kunnen vervroegen. Anders had ik alles moeten cancellen, want over een week zijn we via de 3020 meter hoge Tioga-pas in het Yosemite National Park onderweg naar het gehucht Lee bij Mono Lake. Tot half elf had ik assistentie van collega-schilder Martijn Jentjens. En ook wapperde collega-schilderes Marjo Ickx even langs De expositie duurt tot 12 november.
Op de expositie exposeer ik al een aantal schilderijen uit de nieuwe reeks ‘Virtual Landscapes’. Tijdens de trip door Utah, Nevada en Arizona hoop ik voldoende inspiratie op te doen om nog tot in lengte van dagen fantastische landschappen te schilderen. Death Valley, de Grand Canyon, Monument Valley en de vele andere plekken die we op het programma hebben staan moeten toch voldoende inspiratie kunnen geven. Of anders gokstad Las Vegas (Sin City), filmstad Los Angeles (Hollywood) of hippystad San Francisco (Golden Gate) wel.

Vanmorgen naar de begrafenis van Felix Theelen geweest, dorpsgenoot en ex-collega. Tachtig jaar is hij geworden. Veel oud-collega’s waren erbij aanwezig, maar na afloop heb ik er toch maar een paar gesproken. De regen en de gure wind maakten het niet aantrekkelijk om lang op het trottoir voor de kerk te blijven staan. Vanmiddag hebben Gemma en ik ons bezig gehouden met het verzamelen van de spullen en geprobeerd daar passende koffers bij te vinden. Hoewel de temperaturen aan de Westcoast voorlopig op redelijk zomers staan, is het natuurlijk altijd mogelijk dat de winter vroeg invalt in de hogere bergstreken. Niet zelden zullen we op hoogten boven de 2000 meter bivakkeren. En terecht komen in een blizzard of thunderstorm is natuurlijk mooi meegenomen. Maar over een dikke maand is de bovengenoemde Tioga-pas meestal al afgesloten in verband met sneeuw. Pas in mei 2013 gaat hij weer open. En een afgesloten Tioga-pas betekent in ons geval honderden kilometers omrijden om het Mono Lake te bereiken. Liever niet.

Geplaatst door gerard-en-gemma 9:47 Gearchiveerd in Nederland Reacties (2)

THE WESTCOAST DIARIES 4

DE ERFENIS VAN STEVE JOBS

overcast 20 °C

Maandag 24 september 2012. De countdown is begonnen. De meeste zaken zijn voorbereid. Nu nog het bijeenscharrelen van de spullen die je mee wilt nemen. Meestal teveel.

Een fenomeen van de laatste jaren is de uit de hand lopen van de hoeveelheid elektronica met toebehoren dat je meeneemt. Had je in de oertijd (een jaar of twintig geleden) alleen nog maar een niet-elektronisch bestuurde Kodak met een (1) zwart-wit filmrolletje in je bagage, tegenwoordig gaat dat er anders aan toe. Steve Jobs mag dan overleden zijn, zijn geest heeft de mens meer dan beïnvloed. Dus wat gebeurt er? Je bezuinigt op je onderbroeken, want een gum is goedkoper en vooral kleiner. In plaats daarvan nemen we het volgende mee om in te checken:

IMG_4106.jpg

Mobiele telefoons (2). Een quad of triple band, want anders is succesvol naar het vaderland bellen niet gegarandeerd. En: uiteraard elk één exemplaar. Dus ook twee keer een (altijd) verschillende oplader.
Fotoapparatuur (2). Een digitale compact camera, en een digitale spiegelreflexcamera, met bijbehorende geheugenkaarten en accu’s, c.q. oplaadspullen (snoeren, transformator, usb-snoer, etc.). Een wirwar.
Videoapparatuur (1). Uiteraard ook digitaal. Met, je raadt het al: oplaadspullen erbij voor de accu’s (2). En dan heb ik het nog niet eens over de extra geheugenkaarten, oplopend tot 32 Gb, want je wilt toch filmen in cinemascoop, niet?
Navigatieapparatuur (1). Nadat je eerst via de website van Tomtom de kaarten van de Verenigde Staten en Canada (één pakket) hebt gedownload. De oplader is de auto zelf. Maar daar heb je dan wel weer een snoer voor om in de sigarettenaansteker te steken.
Een kleine laptop (1). Op de meeste plekken is er gratis Wifi in de States. En omdat het versturen van ansichtkaarten nu 19e eeuws lijkt, ga je bloggen om het thuisfront bij te praten. En: niet vergeten de oplader mee te nemen, snoer met toebehoren, dus.
Een omvormer (1). Een nogal zwaar geval om het uit de jaren vijftig van de vorige eeuw daterende 110 Volt systeem te transformeren naar onze eigentijdse 230 Volt. En doe er dan ook een normale stekkerdoos bij, zodat je tegelijkertijd meerdere apparaten kunt opladen.

Bij de tijd, dat allemaal? Helemaal niet. Geen Blackberry of I-phone. Gemma wil zelfs haar I-pad thuis laten. Hopeloos ouderwets eigenlijk. En als het allemaal niet werkt dan gooien we maar een afsluitbare fles-met-brief in de Pacific. Gegarandeerd dat die over een paar jaar aanspoelt op het strand van Scheveningen. Opgeraapt wordt door een dyslectische Duitser. Die het zee-afval vervolgens in een vuilnisbak flikkert. Wat dat moet je ze nageven: de Duitsers houden van opruimen.

Geplaatst door gerard-en-gemma 10:41 Gearchiveerd in Nederland Reacties (0)

THE WESTCOAST DIARIES 3

VAN FLOWER POWER NAAR ELECTION DAY

overcast 13 °C

If you're going to San Francisco
Be sure to wear some flowers in your hair
If you're going to San Francisco
You're gonna meet some gentle people there

(Scott McKenzie, 1967)

Zondag 23 september 2012. Vaak hoor je dat wie ooit in San Francisco geweest is, er weer terug wil komen. Misschien omdat de stad doet denken aan je eigen continent, Europa. Of preciezer gezegd: Zuid Europa. Diezelfde relaxte sfeer, en min of meer hetzelfde klimaat. De Flower Power en de Beatcultuur uit de jaren ’60 bepalen nog steeds het imago van de stad.
Voor een deel is die stad Spaanstalig vanwege de vele immigranten uit het nabij gelegen Mexico. Sterker nog: de stad is gesticht door de franciscanen die vanuit Mexico naar het noorden kwamen. Lange tijd behoorde zelfs heel Californië tot Mexico. Of misschien is het de zee, in dit geval de Pacific met zijn fraaie licht, en het water waarmee de stad omgeven is. Met de Golden Gate als welkomstboog.
Zelf was ik er aan een keer ruim een week in 2000. Voor Gemma is het de eerste kennismaking. We vliegen er op 28 september rechtstreeks naar toe. Vertrek vanaf Schiphol om 09.50 uur. Aankomst in San Francisco om 11.50 uur. Slechts twee uur later, na 11 uur vliegen. Leve het tijdsverschil.

New_York_068.jpg

Een van mijn favoriete Amerikaanse auteurs is nog steeds John Steinbeck. Niet ver van San Francisco geboren, in het zuidelijke gelegen Salinas, kent hij de stad als zijn broekzak. Jaren heeft hij er gewoond. In zijn roadtrip door Amerika (Reizen met Charley) bivakkeert hij uiteraard weer een paar dagen inde stad. Zijn beschrijving van de city is tevens een uitnodiging:

Ooit kende ik de City heel goed. Ik bracht daar mijn dagen op een zolderkamertje door terwijl anderen een verloren generatie vormden in Parijs. Ik sloeg mijn vleugels uit in San Francisco, beklom zijn heuvels, sliep in zijn parken, werkte in zijn dokken, liep mee te schreeuwen in zijn protesten. In zekere zin had ik het gevoel dat ik de stad evenzeer in mijn bezit had als hij mij.”
Als hij er in 1960 terug komt, schrijft hij:
Daarna reed ik over de grote boog die aan kabels hangt en was ik in de stad die ik zo goed kende.
Het bleef de City die ik me herinnerde, zo vol zelfvertrouwen in zijn grootsheid dat hij ’t zich kan veroorloven vriendelijk te zijn. Hij was aardig voor me geweest in de tijd dat ik arm was, en hij stoorde zich niet aan mijn tijdelijke welstand. Ik had er wel een hele tijd willen blijven, maar ik moest naar Monterrey om mijn stem uit te brengen
.”

Steinbeck moet op 8 november in ten zuiden van San Francisco gelegen Monterrey zijn vanwege de presidentverkiezingen. Die gaan in dat jaar tussen Richard Nixon (Tricky Dicky) en John F. Kennedy. Kennedy, de hoop van democratisch Amerika wint, met amper 100.00 stemmen verschil. We weten nu hoe het een paar jaar daarna met hem afliep. Op 22 november 1963 wordt hij in Dallas (Texas) doodgeschoten, op het moment dat hij in een open limousine, en in het bijzijn van zijn vrouw Jacky, over Dealy Plaza rijdt. De niet veel later gearresteerde en van moord verdachte Lee Harvey Oswald wordt op zijn beurt doodgeschoten door nachtclubeigenaar Jack Ruby. De complottheorieën leiden tot op heden een levendig bestaan.
Ook nu zijn de presidentsverkiezingen aanstaande. Op 6 november gaat de strijd tussen de conservatieve republikein en miljonair Mitt Romney en de zittende, en eerste zwarte president Barack Obama.
In 2008 waren we in New York. Op zondag 10 oktober wonen we in Harlem een dienst bij in Union Congregational Church. In mijn dagboekaantekeningen (Manhattan Transfer) van toen schrijf ik er o.a. dit over:

De voorganger is al binnen een minuut volledig op stoom. Om de paar zinnen striemt het woord CHANGE door de gewijde ruimte. De boodschap die hij zojuist in het evangelie heeft aangetroffen wordt volledig ingebed in de boodschap die hijzelf heeft door te geven aan de gelovigen. Aan hun knikken kan ik zien dat ze het er helemaal mee eens zijn.”
Het einde van de dienst nadert, en ik noteer: “De oude Alabama-dames hebben weer een nieuwe gospel ingezet. De apotheose nadert. En de voorganger nodigt ons uit om met zijn allen naar voren te komen. Samen bij het altaar hand in hand te gaan staan. Samen te bidden en te zingen. En zo sta je dan, nog geen minuut later, mee te deinen op een rustige gospel. Aan beide zijden een zwarte hand. Een beetje bezweet. Als de voorganger weer het woord neemt. Let us pray for Barack and Michelle. Het hoge woord is er uit. Halleluya! Halleluya!”

Die CHANGE is er volgens veel teleurgestelde Amerikanen niet van gekomen. De ineenstortende banken en aandelenkoersen hebben het land nog steeds in hun greep. Werkloosheid, gedwongen huisverkoop en een social en infrastructureel failliet hebben de natie in hun greep.
Het zal een spannende strijd worden op 6 november. En de finishfoto zal lijken op die van 1960. Het jaar dat Steinbeck terug kwam naar Monterrey om er zijn stem uit te brengen. Ook wij hebben een overnachting gepland in Monterrey. Waar de wereld van Steinbeck, met zijn stinkende visverwerkingsindustie uit Cannery Row, al lang niet meer bestaat.

Geplaatst door gerard-en-gemma 5:17 Gearchiveerd in Nederland Reacties (0)

THE WESTCOAST DIARIES 2

IF YOU’RE GOING TOT HOLLYWOOD

sunny 15 °C

All the leaves are brown and the sky is gray.
I've been for a walk on a winter's day.
I'd be safe and warm if I was in L.A.
California dreamin' on such a winter's day.

(The Mamas & The Papas, 1965)

453285362219AC6817D1EDD22A78FB2D.jpg

Zaterdag 22 september 2012. Hier begint de herfst. Maar we hopen natuurlijk op een Indian Summer vanaf volgende week aan de Amerikaanse westkust. De tiendaagse weersvoorspelling voor San Francisco laat een temperatuur zien van zo’n 70° F (21° C), en meest zonnig. Laten we die temperatuur maar alvast inboeken.

De afgelopen dagen me ook bezig gehouden met het reserveren van een aantal zaken die sowieso nu of ter plekke gedaan moesten worden. Bij Alamo Car Rental in San Francisco een Toyota Corolla 4d Intermediate gehuurd, pickup op 1 oktober om 10.00, 750 Bush Street, in het centrum van de stad. Dropoff 19 oktober om 17.00 uur. In de vijf dagen dat we in de stad zelf blijven maken we natuurlijk geen gebruik van de auto.
Daarnaast toch maar via Brighter Images een bezoek aan de voormalige, in de San Francisco Bay gelegen gevangenis Alcatraz gereserveerd. De tickets voor de Night Tour zijn al voor de hele week uitverkocht. Gedwongen om te kiezen voor de namiddag. Op 30 september om 15.20 gaan we het schip in bij Pier 33. Als senior ontvang ik $ 2,50 korting. Gemma betaalt de volle mep.
Tenslotte online een Front of Line Pass voor een bezoek aan de Universal Studios in Hollywood (Los Angeles) gekocht. We logeren twee dagen vlakbij, in de Comfort Inn Near Universal Studios Hollywood. Beter kan bijna niet. Tijd genoeg om aan te bellen bij het huis van psychopaat Norman Bates uit de thriller van Alfred Hitchcock, Psycho, uiteraard op het terrein van Universal Studios.
De tickets blijven tot 16 december geldig. Maar dan genieten we hier alweer van de Hollandse winter. Elfstedenkoorts, Sinterklaas en erwtensoep. Dat soort morbide gedachten spelen al door mijn hoofd. Voorlopig niet aan denken.

Een week geleden heb ik alle (18) hotels gereserveerd. Aanvankelijk was ik van plan alleen hotels te reserveren in de grote steden (San Francisco, Las Vegas, Los Angeles), maar nu de route zo goed als vaststaat, is dit net zo handig. Bovendien kan ik de reserveringen tot twee dagen voor aankomst nog kosteloos annuleren. Ook constateerde ik dat juist een aantal fantastisch gelegen hotels, meest op onherbergzame plekken, al sold out waren. In Death Valley (The Ranch at Furnace Creek) lukte het uiteindelijk nog wel, maar het spectaculaire View Hotel in Monument Valley met zijn legendarische sunrises en sunsets zullen we missen. Niet getreurd. Gewoon doorrijden naar een ander hotel, motel, inn of lodge.

Geplaatst door gerard-en-gemma 2:19 Gearchiveerd in Nederland Reacties (0)

THE WESTCOAST DIARIES 1

REIZEN ZONDER JOHN, GEERT EN CHARLEY

overcast 15 °C

LINK VOOR DE ROUTE OP GOOGLEMAPS:
KLIK HIER op GOOGLE MAPS voor de REISROUTE

Donderdag 20 september 2012. De temperatuur buiten heeft zijn herfstjas aangetrokken, want hij zal niet meer uit het dal klimmen. Zestien graden, we zijn het niet meer gewend. En de lucht kleurt roetzwart als ik om een uur of twee ’s middags weer een exemplaar van On The Road op de post doe. Die vettige zwarte lucht blijkt afkomstig van een grote uitslaande brand bij recyclingbedrijf Collin aan de James Cookweg op een Blericks industrieterrein. Het nabijgelegen Floriade park moet ontruimd. Bijna 10.000 bezoekers worden van het terrein gejaagd.

monument_v.._2_1jpg.jpg

En ik? Ik ben druk bezig met het invullen van een aantal momenten tijdens de Westcoast trip. Een Toyota Corolla Intermediate 4d gehuurd bij Alamo Car Rental, 750 Bush Street, San Francisco. Op te halen als we na drie dagen de stad verlaten. Tevens een bezoek aan de voormalige gevangenis Alcatraz in de San Francisco Bay gereserveerd. In het zicht van de Golden Gate Bridge: Your Alcatraz Day Tour on Sunday, September 30, 2012 has been confirmed for 1 adults, 0 children and 1 seniors. Ik ben de senior, en betaal voor die kwaliteit $ 2,50 minder. Liever hadden we geboekt voor de Night Tour, maar daarvoor waren de tickets al sold out.
Omdat we in Los Angeles niet al te ver van de Universal Studios zullen logeren, in de Comfort Inn Near Universal Studios Hollywood om precies te zijn, ook maar online tickets, een zogenaamd Front of Line Pass, geboekt voor een bezoek aan het mega filmcomplex. Met o.a. een view op het legendarische huis uit de thriller Psycho (1960) van de al even legendarische Alfred Hitchcock. De psychopatische moteleigenaar Norman Bates zullen we zeer waarschijnlijk niet te zien krijgen die dag. Ook al blijven de tickets geldig tot 16 december. Maar dan zitten we weer op een andere manier te rillen. Immers: winter in Holland. Elfstedenkoorts. Sinterklaas. Erwtensoep.

Samen zijn we nog nooit aan de Westcoast geweest, laat staan in Nevada, Utah of Arizona. Zelf was ik al een keer, in 2000, een dag of tien in San Francisco. In het kader van een ICT-reis, en in gezelschap van een 20-tal collega-schooldirecteuren. Met o.a. een bezoek aan de School of the Future in Alameda. Maar gelukkig ook aan een wijnproeverij (Behringer) in Napa Valley. Ik Oakland in het spoor van Jack London gelopen. En het fantastische MOMA bezocht. Nu opnieuw, dus. En zonder de opdracht feedback te leveren aan naar ICT-hongerende collega’s op school. We logeerden die dagen in het majestueuze Hilton Hotel, 333 O’Farell Street, midden in de stad, met een fantastisch uitzicht over de Bay Area. Het spreekt voor zich dat de onkosten die voor dit logies in rekening werden gebracht, aan het einde van het verblijf niet door mij hoefden te worden afgerekend. Deze keer logeren we wat eenvoudiger: in het Travelodge by the Bay, in Lombard Street.

San-Francisco-001.jpg

Maar San Francisco zal ik nooit zo ervaren als John Steinbeck. Voordat hij aan de Amerikaanse oostkust ging wonen, leefde hij een heel lange tijd in Monterrey, niet ver van San Francisco. Hij schreef er zijn schitterende Tortilla Flat. En Cannery Row. En nog veel meer. In september 1960 (hij woont dan al een hele tijd met zijn vrouw in Sag Harbor aan de oostkust, begint hij met zijn poedel Charley aan een trip door Amerika. Van Long Island naar de Pacific en via Texas en het diepe zuiden terug naar New York. Het boek Travels with Charley in Search of America is onlangs opnieuw vertaald in het Nederlands: Reizen met Charley – een zoektocht naar Amerika. Ik lees het op dit ogenblik. Tegelijkertijd met het onlangs verschenen boek van Geert Mak, Reizen zonder John. Mak doet de reis van Steinbeck in 2010 nog een keer over, en vergelijkt daarbij het Amerika van Steinbeck (in 1960) met die van nu. Het maakt de trip in gezelschap van zijn vrouw, en niet met zijn hond.

Steinbeck kende de stad, San Francisco, als zijn broekzak. Ik wil niemand zijn impressies uit Reizen met Charley onthouden. Lees mee:

“San Francisco voerde een show voor me op. Ik zag het aan de andere kant van de baai liggen, vanaf de grote weg die langs Sausolito loopt en naar de Golden Gate-brug voert. De namiddagzon kleurde het wit en goud, en rees op boven zijn heuvels zodat het een imposante stad in een prachtige droom leek. Een stad op heuvels heeft een streepje voor op die op vlak land. New York maakt zijn eigen heuvels met hoog oprijzende gebouwen, maar deze goud-met-witte akropolis die golf na golf oprijst tegen de blauwe hemel boven de Grote Oceaan was adembenemend, als een schilderij van een middeleeuwse, Italiaanse stad die nooit bestaan kan hebben. Ik stopte op een parkeerplaats om ernaar te kijken, en naar de brug die als een halsketting over de toegang vanaf zee lag. Over de groene, hogere heuvels in het zuiden rolde de avondmist binnen als kudden schapen op weg naar hun kooi in golden city. Ik heb het nooit prachtiger gezien.”

Een stad te bezoeken die aan deze beschrijving voldoet lijkt me geen straf.

Geplaatst door gerard-en-gemma 8:39 Gearchiveerd in Nederland Reacties (0)

(Berichten 16 - 30 uit 30) « Pagina 1 [2]