Een Travellerspoint blog

THE WESTCOAST DIARIES 20

DE GRAND CANYON BEREIKT, MAAR OOK DRUPPELS

overcast 19 °C

Tusayan, donderdag 11 oktober 2012. FOTO'S uploaden gaat vanuit hier nog niet: VOLGT LATER!

Arizona News is duidelijk: vandaag en morgen zullen er wolken over de Midwest trekken. Waaruit tevens een paar inches regen zullen vallen. Ook thunderstorms zijn aangekondigd, wat dat ook mogen zijn.
Net de twee dagen die we voor een uitgebreid bezoek aan de Grand Canyon willen besteden. Ook de temperaturen dalen tot onder de 20 graden. We kunnen nog wel een Indiaanse bezweringsdans uitvoeren, maar of dat veel zoden aan de dijk zal zetten… Tot nu toe hebben we in ieder geval alle weergoden op onze hand gehad. We’ll see.

Grand_Canyon_1_015.jpg

Nadat we Page verlaten hebben rijden we al weer snel de prairie in. Onmetelijke zandvlaktes waar wat dorre struikjes groeien die moeten doorgaan voor mals gras. De minuscule nederzettingen – steeds op honderden meters afstand van de weg – zoals steeds bestaande uit gammele stacaravans en ongeverfde houten hutten volgen elkaar met enige regelmaat (tientallen kilometers) op. Ook de Navajo’s hebben hun nering weer her en der langs de road uitgestald. We snorren er voorbij. Toch valt het weer best mee, er is niet zelden veel zon, Schitterende Clair-obscur landschappen worden voor ons uitgerold. Maar vlak voor Cameron, een Trading Post die het vooral voorzien heeft op toeristen, vallen er druppels. We stoppen voor een kop sterke expresso. Helaas: alleen de automat doet het. En voor de rest: bling bling voor de argeloze toerist. Wegwezen, dus.

Grand_Canyon_1_031.jpg

We slaan de weg af richting Grand Canyon. En de weergoden blijken over hun hart te gaan strijken. Zon, hoewel de wolken blijven. Bij het eerste viewpoint is het gelijk de auto uit. De auto aan de kant en lopen tot de rand van de diepe canyon. Een hele klas Indiaanse kinderen komt al terug van hun tocht tot de rand. Ze worden door hun Indiaanse juffen terug de cadmiumgele schoolbus ingedreven. Dagje uit.
Bij het East Entrance Station rijden we het Grand Canyon National Park in. Gratis. Want al 80 dollar geschokt voor de National Pass, geldig voor alle NP’s. We beginnen geld te verdienen; de ‘fee’ voor Grand Canyon is 25 dollar.
We rijden door het Kaibab National Forest waar door middel van gele borden gewaarschuwd wordt voor overstekende tijgers. Geen tijger gezien. Wel uitgestrekte pijnboombossen die een tijd geleden zijn getroffen door hevige bosbranden.

Death_Valley_1_045.jpg

Omdat de zon ons met enige regelmaat stevig trakteert, gaan we er ook vol voor. Filmen en fotograferen dat het een aard heeft. Wolf wil er zelfs voor op de uiterste richel gaan staan. Stpops bij verschillende, achtereenvolgende viewpoints: Desert View, Navajo Point, Moran Point, Grandview Point. Allemaal gelegen aan de South Rim, de zuidkant van de Grand Canyon, op een hoogte van zo’n 2100 tot 2300 meter. Het is tevens de meest toegankelijke kant. De North Rim ligt hemelsbreed op twintig kilometer afstand, maar er naar toe rijden betekent een omweg van vijf uur (meer dan 300 kilometer). De North Rim is in de wintermaanden niet te bereiken, de South Rim blijft in principe het hele jaar door voor publiek toegankelijk. De vergezichten zijn magistraal. Onwerelds. Onwerkelijk. Alsof je een maanlanding maakt.
Bij het laatste Grandview Point probeer ik Redmond O’Hanlon te spelen, en sluip de rotsen over om twee Californische condors te fotograferen. Ze doen alsof ik lucht ben. Zwart van kleur en met een nogal botte kop. Waarschijnlijk hebben ze liever een bobcat of ratelslang als dinner.

Death_Valley_1_050.jpg

Vanaf de canyonrand kijk je de diepte in, en zie je de kleurrijke, geërodeerde gesteentelagen, plateaus, rotspunten. Diep beneden, soms zichtbaar, soms niet, meandert de Colorado rivier. Vandaag een hulpeloos groenig stroompje. Maar wel de verwekker van dit natuurgeweld. Miljoenen jaren lang heeft hij zijn tanden stuk gebeten op de rotsige lagen. En het is hem gelukt. Hij heeft zich een diepe weg gevreten door dit van God verlaten oerland. Hopelijk lukt het ons nog eroverheen te vliegen (per helikopter), want dat was een ultieme wens van Indiana Jones en Calamity Jane. Alleen niet bij bewolkt weer. Dat zou zonde zijn van de hoge prijs die ervoor betaalt. We zien morgen wel, of eventueel overmorgen (in de ochtend) als we vertrekken naar Flagstaff.

Death_Valley_1_069.jpg

We logeren vandaag en morgen in het fantastische Red Feather Lodge in Tusayan, op zo’n 9 kilometer ten zuiden van het Grand Canyon Village en de Zuid Ingang van het National Park. We zijn er al voor 3 uur ’s middags. Tijd om wat stinkende onderbroeken en sokken uit te wassen. En om eerder dan gebruikelijk met het bloggen in de weer te gaan.
‘s Avonds nog dinner in Plaza Bonita, een zeer smaakvol en kleurrijk ingericht Mexicaans restaurant. De steak ranchero krijgt er net een voldoende. Het is net opgehouden druilerig te zijn buiten, als we in het donker teruglopen naar room 2137 van de Red Feather. Familie van Witte Veder. Want wie heeft er nou geen Arendsoog gelezen vroeger?

Geplaatst door gerard-en-gemma 17:02 Gearchiveerd in Verenigde Staten

Email deze blog postFacebookStumbleUpon

Inhoudsopgave

Reageer als eerste.

Deze blog bericht is nu gesloten voor reacties van niet-leden van Travellerspoint. Je kan nog wel een reactie achter laten als je lid bent van Travellerspoint.

Vul hier jouw Travellerspoint login details in

( Wat is dit? )

Als je nog geen lid van Travellerspoint bent, kun je gratis lid worden.

Word lid van Travellerspoint