Een Travellerspoint blog

THE WESTCOAST DIARIES 18

TSI-BII-NDZISGAII – WE SPREKEN AL EEN BEETJE NAVAJO

sunny 25 °C

Kayenta, dinsdag 9 oktober 2012. Nog voordat de haan gekraaid heeft staan we langs de twee tweepersoonsbedden. Vandaag zullen we bovendien nog een extra daguur verdienen, omdat we vanuit Utah oversteken naar Arizona, en daar is het een uur vroeger.
Als er zoiets als een Midtravel Crisis bestaat, dan hebben we daar vanaf vandaag last van. Immers: meer reisdagen achter dan voor ons. De countdown is dus in gang gezet. Een wel erg nare gedachte.

Monument_Valley_1_018.jpg

Opnieuw bestaan de eerste 100 dagmijlen (> 150 kilometers) uit schijnbaar levenloze woestijn. Dorre vlaktes met enkel gedehydrateerde struiken wisselen een enkele keer af met pijnboombossen. En daar tussendoor rijdend word je weer om de halve mijl gewaarschuwd voor overstekende deers. Nou, de hele ochtend geen deer te zien. De totale afstand die we vandaag rijden zal zo’n 270 kilometer zijn. De dorpen die we passeren (op twee vingers te tellen) lijken allemaal op Hanksville: alsof er atoombom ontploft is en all hutten willekeurig en op grote afstand van elkaar in het zand zijn neergestort.
Op 40 kilometer voor Kayenta (onze nieuwe overnachtingsplek) is er nog het hoogtepunt van de dag: het Monument Valley Navajo Tribal Park, in het Navajees: Tsi-Bii-Ndzisgaii.

Monument_Valley_1_026.jpg

Nog voor het hoogtepunt van de dag een stop bij Mexican Hat. Inderdaad, een rotsformatie die absoluut doet denken aan een Mexicaanse hoed. Zie de foto.
Het Navajo-gebied is van een ongekende omvang: bijna 30.000 vierkante kilometer van het totale Colorado Plateau (130.000 vierkante kilometer). Monument Valley waar we vanaf het middaguur een aantal uren verblijven ligt op bijna 2000 meter hoogte. De kleur ervan: roodbruin. Geen ander gebied in de USA is door de film- en reclame-industrie ge- of misbruikt dan dit Navajo-gebied. Cowboys, avontuur, vrijheid, het ruige leven, alle associaties ermee zijn gemaakt. Hollywood ging er decennia lang tekeer. Tientallen films werden er opgenomen. De meest bekende waarschijnlijk: Once upon a time in the west.

Monument_Valley_1_028.jpg

Om het unieke karakter van het legendarische landschap te behouden, stichtten de Navajo hier in 1959 het Navajo Tribal Park. Sindsdien hebben ze wat privileges, en een zeker mate van autonomie. Overal zie je hun kleine nederzettingen in het desolate land. Op verschillende plekken heb ze houten kraampjes opgetrokken waar ze sieraden en met symbolen ingekerfde stenen verkopen. We slaan dus af naar zo’n Navajo businesscentrum. In het gesprek dat op gang komt, wordt duidelijk dat de hele familie hier zijn eigen stalletje exploiteert: vader, oom, neef, nog een oom enz. Sommigen van hen zijn bezig sieraden in elkaar te knutselen, anderen kerven in de platte roodbruine stenen. Ertussendoor loopt een kind. Vrij van school gekregen vandaag waarschijnlijk.
Opnieuw wordt Wolf behangen met vers gekochte sieraden. En opnieuw komt er een dreamcatcher mee naar huis, een grotere dan we in Panguitch kochten.

Monument_Valley_1_037.jpg

Ook later in het Kayenta Monument Valley Motel zullen we alleen maar Navajo personeel te zien krijgen. Steevast donkerroodbruin van tint en gladde, zwarte haren. De oudere mannen en vrouwen hebben sterk gegroefde gezichten. De jongere Navajo zijn vaak te dik (Amerikaans). Grappig is dat in het Visitor Center in het park wel bier te krijgen is, mar alle merken: alcoholvrij. Op die manier hoopt de Amerikaanse regering wat goed te maken.

Monument_Valley_1_042.jpg

Het land van de Tsi-Bii-Ndisgaii, het Dal van de Rotsen, zoals de Navajo hun plek noemen is van een onaardse schoonheid. Je krijgt hier de indruk dat je de ontstaansgeschiedenis van de aarde van dichtbij meemaakt. Tussen de roodbruine zandsteenformaties strekt zich een onmetelijke hoogvlakte uit, die in de loop van 25 miljoen jaar door natuurkrachten uit de sedimenten van de voormalige zee is gevormd. Daarna hebben wind- en regenerosie voor de afwerking van het natuurwonder gezorgd. Met de auto (hotsen, botsen, wegglijden) rijden we een deel van de trail die er doorheen voert. Uitstappen is geen pretje, want je wordt bestoven door het fijne rode zandpoeder dat opstuift als andere auto’s en 4-wheel drives passeren. En: het is er heet!

Monument_V..Kayenta_019.jpg

Om half vier arriveren we in de Kayenta Monument Valley Inn. Er is een zwembad. En daar maken we uiteraard gebruik van. ’s Avonds eten we in het grote restaurant van de Inn. Een soort stew van schapenvlees en allerlei groenten in een soep, een soort ratatouille, dus. Daarbij grote lappen gefrituurd Navajobrood. Wel lekker. En ook vet. Ik bestel bier. Geen bier. De kaart biedt alleen een assortiment non-alcoholische bieren (zelfs Buckler!). En zelfs non-alcoholische wijnen. In het hele Navajo gebied is alcohol tot staatsvijand verklaard. Ik kies in wanhoop toch maar van het (dus: geen bier!) Old Milwaukee.

Geplaatst door gerard-en-gemma 17:35 Gearchiveerd in Verenigde Staten

Email deze blog postFacebookStumbleUpon

Inhoudsopgave

Reageer als eerste.

Deze blog bericht is nu gesloten voor reacties van niet-leden van Travellerspoint. Je kan nog wel een reactie achter laten als je lid bent van Travellerspoint.

Vul hier jouw Travellerspoint login details in

( Wat is dit? )

Als je nog geen lid van Travellerspoint bent, kun je gratis lid worden.

Word lid van Travellerspoint