Een Travellerspoint blog

THE WESTCOAST DIARIES 30

ALL THE ROADRUNNING: THE END

overcast 16 °C

A million miles our vagabond heels
Clocked up beneath the clouds

zingen Mark Knopfler en Marylou Harris in hun duet in de countrysong 'ALL THE ROADRUNNING'. Misschien waren het geen miljoenen mijlen die we hebben afgelegd, maar zo leek het op sommige dagen wel. Zeker toen we in de heli boven de Grand Canyon vlogen. En miljoenen jaren geologische tijdmijlen onder ons door gleden. Maar de werkelijkheid is heel wat aardser: vanmorgen om 9.15 landde vlucht KL0606 op een mistig Schiphol. Met Wolf en mij aan boord. Terug op aarde. Letterlijk, maar zeker ook figuurlijk.

Monument_V..Kayenta_009.jpg

Het laatste blog volgt morgen. Vandaag alvast de twee 'missing links' uit San Francisco, onze laatste dagen. Omdat het internet het weer eens liet afweten, ook al ligt Silicon Valley zo vlakbij. Het is niet anders. Morgen de LAST POST van de WESTCOAST DIARIES.

DE LAST POST VAN DE WESTCOAST DIARIES: THE WESTCOAST DIARIES 30

Grubbenvorst, maandag 22 oktober 2012. Het is een wrede wereld.
We zitten, nog geen uur na ons ontbijt, met onze koffers te wachten op het shuttlebusje dat ons naar het vliegveld San Francisco International zal brengen. In de lobby van het Adante Hotel Buiten op het trottoir van Geary Street, in hartje stad dus, staat een op het eerste gezicht breakdancende zwerver met een vuilnisbak als danspartner. Hem beter bekijkend zie je zijn ingevallen, door ongecontroleerd speedgebruik aangetaste gezicht en zijn kapotte kleding die als een vogelverschrikkerspak om zijn te magere ledematen fladdert.

Monument_Valley_1_038.jpg

Amper een halve dag later, opnieuw in de vroege ochtend, stap je de drukke aankomsthal van Schiphol binnen, nadat je de koffers van de belt getrokken hebt. Opnieuw wachten op de shuttlebus die je naar de parkeerplaats van Ibis Amsterdam Airport zal vervoeren. Mist hangt nog over het groene land. Echt gras. Groen. Zo groen hebben we het, afgezien van de golfterreinen aan de 17 Mile Drive, niet meer gezien.

San_Franci..ep_2012_079.jpg

En voordat je het weet rijd je niet in je grijze metallic Chrysler 200 met automaat, maar in je zilverkleurige, maar verder eenvoudige Mazda 2 huiswaarts. De mist begint inmiddels op te trekken, en als we de met afgevallen gele herfstbladeren bezaaide Baersdonklaan inrijden weet je dat je nog geen minuut later de slot in je eigen voordeur zult draaien. Een voordeur die door Maurice aan de binnenkant gebarricadeerd blijkt met wat zware ijzeren voorwerpen die meestal gebruikt worden door zich in fitnesscentra afmattende bodybuilders.

Las_Vegas_009.jpg

En nu is het alweer een dag later. Gisteravond vroeg naar bed gegaan om de jetlag te bezweren. En vanmorgen tot negen uur uitgeslapen, iets wat de afgelopen tijd niet onze gewoonte was.
De koffers zijn uitgepakt. De wasmachines draaien. De broodvoorraad is aangevuld. En de stapel kranten gesorteerd. Alsof er niks gebeurd is herneemt de dagelijkse gang van zaken zich. De knop om, zoals dat heet. En staat na afloop van je eten gewoon de afwas weer te wachten. Niks je plastic Amerikaanse ontbijtbestek in de container flikkeren. Niks ‘please tob e seated’, je schuift gewoon aan om geen keuze te hoeven maken uit de tientallen varianten ‘Burgers’ die op de menukaarten in de Yankee-restaurants prijken.

Las_Vegas_125.jpg

Maar een hoop werk moet nog gedaan worden. De duizenden foto’s moeten nog gesorteerd, de digitale misbaksels gedelete, de videofilmpjes gedownload en vervolgens op hun kwaliteit beoordeeld. Dat werk heeft zo zijn voordelen: je bent weer teug waar je was. Daar ginds, in Californië, in Nevada, in Utah, in Arizona. In San Francisco, in Las Vegas, in Los Angeles. In Death Valley, op de Route 66, aan de afgronden bij de Grand Canyon, aan de oevers van het Mono Lake of in een van de vele National Parks: Bryce, Zion, Capitol Reef, Monument Valley. Kortom: we zijn nog lang niet uit Amerika weg. We blijven gewoon nog een tijdje daar. We hoeven er zelfs niet voor de deur uit.

Los_Angeles_2_017.jpg

We zullen op moeten passen niet in de valkuil te trappen om niet iedereen met urenlange foto- of videosessies te versuffen. Maar heb compassie. De neiging om helemaal los te gaan is er, en zal slechts langzaam verschrompelen. Misschien was daarom het blog van THE WESTCOAST DIARIES wel een stuk van de oplossing van dat probleem. Niet dat alles daarin verteld is van onze ervaringen, maar een heleboel dingen zijn daarin ook voor ons aanleiding om weer helemaal terug te gaan naar daar. In de wetenschap dat het maar een fractie is van je ervaringen in al die weken.

885167BD2219AC6817DB8EC5FC6AC53A.jpg

En dan zijn er de Amerikanen. Een wereldland. In de letterlijke zin van het woord.
DE GRENZEN MOETEN OPEN, DUS NIET DICHT schrijft Arie Elshout op 19 juni 2012 in De Volkskrant zijn artikel naar aanleiding van een interview met de Amerikaanse hoogleraar Robert Lang. Het zijn de woorden van diezelfde professor. Immers, ‘Overal leidt immigratie tot tweespalt in de politiek, ook in de VS.’, zegt Lang. ‘De kracht van Amerika is dat zij altijd een immigratieland is geweest. Immigratie is noodzaak.’

Hearst_Cas..Highway_068.jpg

Lang: `Over twintig jaar is Europa een verzorgingshuis voor ouderen, met een opstandige, niet-geïntegreerde, voor het merendeel Arabische bevolkingsgroep als verzorgers. Zie ik dat verkeerd? Vraag het de Fransen, ze zijn bang. In de Verenigde Staten zien we het omgekeerde. Kijk hoe de bevolking is gegroeid de afgelopen twintig jaar. Met 62 miljoen mensen. We hebben er een heel Frankrijk of Venezuela bij gekregen. Als ze eenmaal binnen zijn, is het één grote integratiemachine. ‘
Robert Lang is wat je zou kunnen noemen een anticyclisch denker. Een tegenspreker van nature. Immigratie, een bedreiging? Nee, een noodzaak. Amerika in verval? Valt mee, Amerika is vitaal. We hebben het met eigen ogen gezien. Nog kort geleden.

943623B02219AC68171AC2DD75914475.jpg

Maar beweren dat in de Verenigde Staten alles koek en ei is (geweest), dat zullen we zeker niet doen. Ook daar kent de geschiedenis zijn zwarte bladzijden. De bijna-uitroeiing van de Indianen, de Burgeroorlog, de rassenrellen in de jaren '50 en '60, om zo maar even wat te noemen.
Een land vol paradoxen ook. De verpaupering en zelfs schrijnende armoede naast ongelimiteerd kapitalisme. De nagestreefde militaire wereldhegemonie als imitatie van het Europese kolonialisme van destijds. De religieus orthodoxe tendens die buiten de kuststroken verontrustende vorm aanneemt. En die zelfs geëxporteerd wordt, merkten we.

Bodie_-_Mo..kt_2012_182.jpg

Op het vliegveld van San Francisco, wachtend op onze terugvlucht naar Amsterdam, raak ik aan de praat met Walter. Ik zie hem in de weer met een pakje homeopathische anti-jetlag pillen. Zeg dat hij gewoon vroeg in de avond naar bed moet. Maar dat zal lastig zijn, beweert hij. Met een aantal collega’s die inmiddels ook aanschuiven, is hij op weg naar Ghana. Amsterdam is een tussenstop. Zijn werk? Ja. Zendingswerk. Een aantal weken trainingen geven. Even later haalt een van zijn collega’s een map tevoorschijn. Om zich alvast in te lezen: How to study the Bible, staat er met grote letters op. En nog geen minuut later heeft hij een kleine handbijbel in de hand. Religieus imperialisme?

Bodie_-_Mo..kt_2012_120.jpg

Maar al met al: we hebben een fascinerende reis achter de rug. In een fascinerend land wat natuur en ruimte betreft. En met een van origine allochtone bevolking die je vriendelijk te woord staat, en die je letterlijk thuis laat voelen. Het belangrijkste is echter de ruimte, want daarvan hebben ze genoeg. Ook al moet je niet te lang in megapolen als Los Angeles rondlopen. Of in Sin City Las Vegas. Maar we gaan nog een keer terug. En nemen jullie mee. In ieder geval door middel van een blog. Tot ziens.

946E090D2219AC68175F7714355C63F2.jpg

Geplaatst door gerard-en-gemma 6:00 Gearchiveerd in Nederland Reacties (0)

THE WESTCOAST DIARIES 29

SAN FRANCISCO, MAAR HET EINDE IS IN ZICHT

sunny 23 °C

San Francisco, zaterdag 20 oktober 2012. Het bed van hotel Adante valt alleszins mee, maar het is wel de kleinste kamer die ons deze reis als ‘residence’ ter beschikking werd gesteld. De baas is een in zichzelf gekeerde Jap.
De buurt (ik had er al over) ligt op het grensgebied van glitter en armoe troef. Als we in de nog tamelijk oude achtend downtown lopen hangt de fog dik, maar hoog tussen de hoge buildings. Op de begane grond grazen zwarte armoedzaaiers de vuilnisbakken af. Een enkeling lijkt sinds gisteravond niet van zijn plaats gekomen. Nog steeds in de rolstoel aan de rand van het trottoir, met een lege kartonnen drinkbeker vooruit gestoken om wat dollars of dimes op te vangen van de duizenden barmhartige Samaritanen die de hele dag passeren. Sommigen zijn duidelijk ondervoed, en zijn gekleed in vodden, vuil of vol met vlekken. De zwarte armoede (andere bevolkingsgroepen ontbreken opvallend) is hier schrijnend.

San_Francisco_017.jpg

Terwijl Wolf drie kwartier Macy’s Time krijgt ga ik nog even op fotoshoot. Op Union Square is er een Koreaans festival gaande, met dansgroepen in originele klederdracht. Daarna loop ik door naar Chinatown om mijn gemiste kansen van gisteravond te verzilveren. Als ik omhoog kijk lijk de hoge witte Transamerica Pyramid door de mist al halverwege te zijn afgeknot. Om half elf sta ik voor Macy’s.

San_Francisco_035.jpg

Omdat in de middag de mist zal zijn weggeblazen, en de zon weer San Francisco zal verwarmen, besluiten we naar het MOMA te gaan. Maar we zijn te vroeg. Pas om elf uur gaan de poorten van het museum open. Het restaurant ervan is wel open. Naar binnen. Daar raken we bijna een half uur aan de praat met Jim Butscher (72) die zijn van Duitse origine te zijn, maar wel met een Amsterdamse moeder. Hij woont echter al 50 jaar in San Francisco, hoewel hij heel wat van de wereld gezien zegt te hebben: Alaska, Rusland, Afrika, you name it. En ook in Nederland is hij nog wel eens terug geweest (Delft, Hoorn).
We komen te spreken over het karakter van de stad San Francisco: open, tolerant, alles kan als je de ander er niet mee lastig valt. Van Mitt Romney (schijnheilig orthodox) moet hij niet veel hebben. Nee, hij gaat voor Obama, hoewel er nog best een aantal dingen niet goed gegaan zijn de afgelopen vier jaar.

San_Francisco_056.jpg

Aan het einde van hij gesprek krijgen we nog een tip van hem: bezoek ook het nieuwe museum De Young eens, midden in het grote Golden Gate Park. We nemen afschied, en verhangen de bordjes. Nemen bus 5 en laten ons een half uur meerijden naar 10th Avenue, vanwaar je in een paar minuten in het park bent.

San_Francisco_069.jpg

Een oase is het: groen, exotische plantengroei, fonteinen en een spiksplinternieuw museum. Van binnen zeer luxe ingericht, en van buiten op zijn zachtst gezegd nogal afwijkend van vorm. Het museum herbergt o.a. een aantal kunstcollecties van megarijke Amerikaanse families. Daarnaast glaswerk, foto’s en – verrassend – exotische en primitieve kunst uit Nieuw Guinea, Mexico, Indonesië en nog een aantal andere landen. Voordat we er naar binnen gaan eten we wat in het inpandige museumrestaurant.
Na afloop wandelen we nog door het park, en belanden voor de California Academy of Sciences. Het is er gigantisch druk, omdat deze zaterdag een aantal arme wijken van de stad gratis toegang hebben. Het barst er van de families met nogal wat nageslacht. We besluiten toch maar niet naar binnen te gaan.

San_Francisco_082.jpg

Daarna terug de stad in (het museumticket geeft recht op een gratis reis met de bus). Een tussenstop bij Alamo Square om de beroemde Painted Ladies te zien, de schitterend vormgegeven Victoriaanse woningen van San Francisco. Daarna nog even rond het Civic Center rond gedoold. Het is nog steeds zonnig en warm. In de grote winkelstraten kun je inmiddels op de koppen lopen, maar het is niet ongezellig. Ook al omdat het op verschillende plaatsen levende muziek ten gehore wordt gebracht.

San_Francisco_092.jpg

Dan zijn de poten moe. Slenteren naar het hotel om alvast maar een begin te maken met het pakken van de koffers. En ’s avonds sluiten we af met het achter de kiezen werken van een typisch Amerikaans gerecht: de Classic Burger. Als we buiten komen is het al behoorlijk donker, en jaagt er een kille wind door de canyons tussen de hoge gebouwen. Maar een laatste wandeling door een aantal straten downtown, dat kan nog net. Morgenvroeg om half elf worden we (als het allemaal klopt) opgehaald door de shuttle. Je kunt het bijna niet geloven dat er toch nog een einde komt aan het wekenlang zwerven door een aantal westcoast staten van de verenigde Staten. De epiloog, die schrijf ik wel als we thuis zijn. Want het afkicken gaat nog een hele tijd duren, dat is zeker.

San_Francisco_118.jpg

San_Francisco_126.jpg

Geplaatst door gerard-en-gemma 5:07 Gearchiveerd in Verenigde Staten Reacties (2)

THE WESTCOAST DIARIES 28

DE 17 MILE DRIVE, EN DAN WEER: SAN FRANCISCO

overcast 23 °C

San Francisco, vrijdag 19 oktober 2012. Als ik de gordijnen opentrek zie ik:grijs. Een onbekende kleur. Maar een die hardnekkig tot bijna elf uur stand zal houden. Op dat moment rijden we al meer dan vijf kwartier over de 17 Mile Drive tussen Carmel (Clint Eastwood was er ooit burgemeester) en Monterrey. Om over deze weg te rijden moet je wel 9,75 dollar schokken. Maar het spektakel zal zich lonen. Afgezien van het feit dat het ‘afgesloten’ resort aan de Pacific tevens een superieure villawijk is, waar bij elk landhuis er een eigen golfbaan op na houdt, is het een schitterend natuurgebied dat doorloopt tot aan de oceaan. Dichte begroeiing, vooral ceders die aanvankelijk gekleed lijken te gaan met afhangend groen spinrag, alsof Halloween al begonnen is.

17_Mile_Drive_011.jpg

Het grijs overheerst dus aanvankelijk, te lang eigenlijk. Maar al we een tijdje langs de rotskust rijden, breekt uiteindelijk toch de zon door. De door de warmte oplossende nevels zorgen voor een erg apart accent. De Vista Points volgens elkaar met regelmaat op, en overal effe de auto aan de kant: Bird Rock, Lone Cypres, Point Joe (genoemd naar een oude Chinees die zich een schuilhut tussen de rotsen gebouwd had) en nog een aantal andere. De branding is alleen al de moeite waard, Hoge golven slaan te pletter op de rotsen. Op een aantal plekken wordt gewaarschuwd voor het geval er zich een tsunami voor zou doen: wegwezen! Zo snel mogelijk.
En dan is er de fauna, vooral die in en boven de oceaan. Vogels, maar vooral de zeehonden en zeeleeuwen laten zich horen. Maar deze keer blijven de beesten zich horen vanaf hun hoge rotspunten in de verte. Wel dichtbij komen een soort gevlekte eekhoorns (het zullen wel geen eekhoorns zijn) die onder en over de rotsen kruipen.

17_Mile_Drive_071.jpg

De ceders die vlak aan de kust staan, maken de vergezichten tot een schilderachtig geheel. Inspiratie genoeg om weer een van mijn ‘virtual landscapes’ op te zetten. Al met al kost de 17 Mile Drive ons meer dan twee en een half uur. Maar verloren tijd is het geenszins. Vooral ook vanwege de zon die zich uiteindelijk tot nog meldde.

17_Mile_Drive_108.jpg

Koers naar San Francisco. Om de cirkel rond te maken. Ondanks de drukte op de Freeways schiet het snel op. Een enkele keer stokt de verkeersstroom om onduidelijke redenen. Maar al voor twee uur rijden we door Silicon Valley, en even later langs San Francisco International Airport vanwaar we over twee dagen weer (helaas) zullen vertrekken. De navigatie laat zich van zijn beste kant zien en loodst me feilloos door de stad (in tegenstelling tot wat me bij vertrek overkwam). We dumpen eerst alle bagage bij het Adante Hotel in Geary Street. Vervolgens rij ik een aantal blokken om (alles eenrichtingverkeer) om mijn auto in te leveren bij Alamo Car Rental in Bush Street. Het totale aantal gereden kilometers is 4801.

17_Mile_Drive_111.jpg

Het Adante Hotel ligt aan de ene kant redelijk dicht in het centrum, vlak bij Union Square en het Financial District, maar tevens op de grens met de verpauperde wijk Tenderloin. Het laatste betekent dat het in de straat wemelt van vooral zwarte bedelaars en invaliden die zich nauwelijks fatsoenlijk kunnen voortbewegen over de hellende straten.
Richting Union Square veel kunstgaleries, we bezoeken er een aantal, als we later op de middag de stad inlopen. Richting Tenderloin bewaren we maar voor later.

17_Mile_Drive_120.jpg

Chinatown. Dat hadden we tijdens onze eerste drie dagen amper gezien. Dat doen we nu. Alles in vol bedrijf. Helaas mijn fototoestel in het hotel laten liggen. Midden in deze Chinese wijk ligt een oude katholieke kerk, Old St Mary’s Church. Die lopen we binnen. Laten ons niet afschrikken door de tekst boven de hoofdingang: Son, observe the time and fly from evil, die was gericht tegen de bordelen die destijds aan de overkant van de straat stonden. Als een van de weinige gebouwen bleef de kerk deels overeind tijdens de grote aardbeving van 1906.
Tegen dat het donker wordt duiken we een van de vele Chinese restaurants binnen, Chinatown. Eten een menu van allerlei gerechten. Erg smakelijk. Aan het einde natuurlijk weer de fortune cookies. Ook deze keer weer verrassende spreuken:
Voor Wolf: Remember three months from this date. Good things are in store for you. !!!!
Voor mij: You should be able to undertake and complete anything you desire.

17_Mile_Drive_124.jpg

Terug via Grant Street en het al in kerstverlichting gestoken Union Square. Inmiddels hebben zich op veel straathoeken orkestjes neer gezet. En ontstaat een nogal relaxte sfeer, ondanks de bijna gure wind die opgestoken is. De grijze mist was al teruggekeerd toen we de stad in reden, en die zakt traag langs de hoge gebouwen in de richting van het wegdek. San Francisco gaat het weekend in met beduidend lagere temperaturen dan we gewend waren. Tenslotte: op tv zien we voor het eerste wat nieuws uit Nederland: de Rabobank stopt met sportsponsoring. Blijkbaar van wereldbelang in de USA. Voor de rest zullen we aardig bijgepraat moeten worden over een aantal dagen.

Geplaatst door gerard-en-gemma 5:05 Gearchiveerd in Verenigde Staten Reacties (0)

THE WESTCOAST DIARIES 27

NAAR HEARST CASTLE EN DE HELE DAG OVER DE PACIFIC HIGHWAY NO. 1

sunny 32 °C

Carmel-by-the-Sea, donderdag 18 oktober 2012. Het lijkt wel of er geen einde aan wil komen. Ook vandaag schijnt de zon weer uitbundig; 32 graden zal het worden. Hoewel we slechts 236 kilometer afgelegd hebben aan het einde van de dag, zijn we wel de hele dag op pad geweest. En bereiken we laat voor ons doen – half zes is het – ons hotel: Carmel Village Inn. Carmel lijkt op het Franse Cabourg in Normandië. Je struikelt er over de kunstgalerieën en de juweliers. Een plek voor de Amerikaanse jetset, dus. Cartier, Franse restaurants, door Franse kunstenaars geïnspireerde zeegezichten. Maar aan het einde van de dag zullen we eten in het Syrische restaurant Demetra. Voortreffelijk eten. En de baas begeleidt zijn eigen Arabische zang op iets wat op een bouzouki lijkt. De tent zit afgeladen vol.

Hearst_Cas..Highway_075.jpg

Dat het niet op zou schieten op de weergaloze Pacific Highway no. 1, dat wisten we vooraf. De weg volgt bijna naadloos de kustlijn. Snelheid maken is er niet bij. Soms klimt de weg honderden meters de hoogte in, waardoor je fantastische vergezichten krijgt op de oceaan en het steile berglandschap van de kustlijn. Denken we in de eerste tientallen kilometers al verwend te worden met exuberante natuur, dan zouden we na de middag uitschreeuwen: You have nothing seen yet!

Hearst_Cas..Highway_047.jpg

We arriveren weliswaar al voor elf uur bij het Hearst Castle, maar voor een gedegen bezoek dien je een paar uur uit te trekken. Dat hebben we ervoor over. Krantenmagnaat William Randolph Hearst bouwde een mijl of vijf van de kust, en daarom hoog op de bergen in het begin van de 20e eeuw zijn ranch. De omvang van het landgoed is nauwelijks voor te stellen. En naarmate zijn rijkdom toenam, ontspoorden ook zijn megalomane ideeën over hoe zijn paleis er uit zou moeten zijn. Meer dan 28 jaar werd er gebouwd. Inmiddels is het grootste gedeelte in handen van de staat Californië, want ook de Hearst-family kent wel eens dips. Een deel van de familie heeft nog delen van het landgoed in bezit.

Hearst_Cas..Highway_089.jpg

Het Hearst Castle moet lijken op een kasteel. Een protserig kasteel, dan wel. Aan de buitenkant ziet er het overigens prima uit, wat niet in de laatste plaats komt door de zeer kleurrijke subtropische vegetatie. De parkachtige omgeving van het ‘paleis’ steekt daardoor nogal af tegen de dorre onmetelijk grasvlaktes waar destijds de koeien moesten zorgen voor hoogwaardige beef.

Hearst_Cas..Highway_092.jpg

Van binnen is het kasteel een ratjetoe van bij elkaar geschraapte (of gejatte) Europese en Noord-Afrikaanse kunst uit de 19e eeuw. Kloostermeubilair gemixt met kroonluchters van Louis XIV, of Egyptische kleitabletten naar fraai bewerkte plafondbalken uit een ineen gezegen Frans en/of Middeleeuws kasteel. De smaak van de wansmaak.

Hearst_Cas..Highway_126.jpg

Het meest luxueuze en acceptabele deel van het landgoed zijn wat mij betreft het openluchtbad met ‘Griekse’ tempel, met veel wit marmer, en het Romeinse binnenbad. Wolf speelt het in ieder geval klaar om even op Williams Randolphs strandstoel te gaan liggen aan de Griekse Pool. Blijkbaar heeft ze het Malibu-gevoel van gisteren aardig vast weten te houden.

Hearst_Cas..Highway_130.jpg

En dan het meest spectaculaire deel van de Pacific Coast Highway op. De zon spettert op het diepe blauw van de oceaan (steeds links van ons), en maakt de vegetatie rechts van ons tot een feest. Vaak stoppen we om van de fantastische vergezichten te genieten. Nog vaker rijden we al dat moois gewoon voorbij. Immers: voor het donker in Carmel zijn.

Op een van de stopplaatsen staan we zowat oog in oog met honderden Elephant seals (grote zeehonden. Ze liggen er in slagorde te zonnebaden, besprenkelen zich met een vinnetje zand, of flikflooien wat met elkaar in de branding. In enkele keer neemt zo’n dikzak een duik in het koude water. Want koud is dat hier. Vanwege de koude golfstroom. Pootjebaders zie je hier dan ook nergens.

Hearst_Cas..Highway_177.jpg

De meest fantastische vergezichten – immers: de steilste kust, de meest vin het oog springende rotspartijen, de meest sissende branding – is te vinden in d e omgeving van Big Sur. De uitbundig groene vegetatie doet vermoeden dat het hier niet altijd droog gehouden wordt. Gelukkig maar. Maar de tijd gaat dringen. En dus weer: on the raod. Slingeren, draaien, omhoog, oplaag. Op die momenten betaalt het voordeel van de automaat zich uit. Je hebt in ieder geval de handen vrij om de airco wat hoger of lager te draaien.

Hearst_Cas..Highway_179.jpg

Geplaatst door gerard-en-gemma 20:24 Gearchiveerd in Verenigde Staten Reacties (1)

THE WESTCOAST DIARIES 26

WEER TERUG AAN DE WESTCOAST: TAHALASSA, THALASSA!!

sunny 34 °C

Omdat we vanuit Los Angeles niet konden bloggen (alleen met betaling, en we zijn bijna aan de bedelstaf aan het einde van de rit): nu 3 blogs voor de prijs van 1. Dus ook de met de twee nog ontbrekende dagen in Los Angeles.

San Luis Obispo, woensdag 17 oktober 2012. Vandaag wordt de heetste dag van de week voorzien: 34 graden gaat het worden. Gelukkig airco in de auto en in alle hotelkamers, hoewel je van het lawaai dat die apparaten produceren, meestal niet echt blij wordt. Maar we moeten niet zeuren, het is hier al wekenlang fantastisch weer, op die ene druilerige dag aan de Grand Canyon na dan.

San_Luis_Obispo_017.jpg

Met je auto de Santa Monica Freeway op is een belevenis. Het is een 10-baans weg, die soms nog met een extra strook wordt verbreed als er een oprit of een afrit bij komt. De afstand tussen het hotel en Santa Monica aan de kust (tevens het eindpunt van de Route 66) is slechts 18 kilometer. Maar doorrijden is er niet bij. Het is een traag voort kruipend stalen monster met vijf ruggen dat zich in de richting van de kust begeeft. Of dat je links op je af ziet komen. Alles glimt in de zon. Een gemiddelde snelheid van nog geen tien kilometer per uur, daar moet je het mee doen.

Maar dan is er de zee. De Oceaan. De Pacific. Thalassa!, Thalassa!, riep de oude Griekse veldheer Xenophon uit toen hij met zijn troepen maanden en maanden door onherbergzame streken gezworven had om eindelijk de zee te bereiken. Zo ongeveer voelen we ons als we over de Highway no. 1 langs de Pacific rijden. Na duizenden kilometers on the road. Door de snoeihete woestijn van Death Valley. Door de rode steenwoestijnen van Arches en Monument Valley. Of toen we in de heli over het buitenaardse landschap van de Grand Canyon vlogen. Of gewoon de eindeloze Route 66 bereden. Of een dag in de virtuele wereld van Hollywood of de Universal Studios rondzwierven. Dan is er vandaag eindelijk de rustgevende zee. Highway no. 1.

San_Luis_Obispo_019.jpg

In ons achterhoofd speelden we met de gedachte Bratt Pitt (Wolf) of Sandra Bullock (ik) voorrang te moeten geven op een van de zebra’s in Malibu. Maar helaas! Ik vermoed dat we wat aan de vroege kant waren, en dat we ze daarom hebben gemist. Malibu ligt godvergeten gruwelijk mooi aan de Pacific. Hoog tegen de rotsige hellingen (de Olympus moet dat zijn) wonen de sterren. In hun zomerhuis, natuurlijk. Want hun echte verblijf ligt natuurlijk in Beverly Hills. Een subtropisch paradijs. Met schitterend rode, extreem woekerende bougainville. Of hibiscus. En oleander. Of andere exotische struiken. Tot de hemel reikende palmen. Parasolpijnbomen. Bananenbomen. Er is veel onrecht in de wereld. Waarom moeten wij het doen met knotwilgen en zielige berkenbomen? Die er ook nog eens het halve jaar kaal bij staan.

San_Luis_Obispo_021.jpg

We rijden naar Oxnard, een welvarende stad, en via Ventura naar Santa Barbara, ook zo’n resort waar de jetset wel eens pootje baadt. Een enkele keer stoppen we. Maken een kleine strandwandeling (Wolf wordt er door een golf verrast: natte broek, dus).
Na een vlak gedeelte waar veel Mexicanen aan het werk zijn op de eindeloze velden (kool, sla, aardbeien enz.) gaan we weer de hoogte in. Stoppen nog effe voor een karige lunch (wat verpakte broodjes gekocht op een luxe camping) bij een schitterend bergmeer. Wolf begint te hyperventileren als ze de aanplakbiljetten van de politie ziet. Vijf dagen geleden zijn hier nog bergleeuwen gesignaleerd. Het advies: niet voeren. En ook niet hard wegrennen.

We rijden tegen stevige berghellingen op. En dan is er brand, in de hogere regionen van het massief. Uit de verte hadden we al rook gezien. Maar nu geven signaleringsborden aan dat we brandweerwagens voorrang moeten geven. Zijwegen zijn inmiddels al afgezet. En niet veel later passeren we tientallen brandweerwagens, politieauto’s en andere hulpdiensten. Zelfs tv-wagens met grote schotelantennes zijn paraat. In de lucht vliegen blushelikopters af en aan. Voor ons geeft het niet al te veel oponthoud, want de hoofdroute blijft berijdbaar.

San_Luis_Obispo_024.jpg

Tientallen kilometers voor San Luis Obispo beginnen de wijnstruiken in slagorde tegen de berghellingen te kruipen. De Europese rassen zijn er allemaal vertegenwoordigd. En we worden uitgenodigd om aan ons over te geven aan Wine Tasting. Naast Napa Valley (boven San Francisco) is dit gebied in opkomst als wijnstreek. De wijnvelden worden afgewisseld met grote paarden- en koeienranches. Een welvarende streek, dat is zeker.
Om half drie rijden we de parkeerplaats van ons nieuwe onderkomen op, Lexington Inn aan de Garfield Straat in San Luis Obispo. Ze hebben een zwembad. En nog geen half uur later liggen we onder de banenbomen aan de rand ervan.

Geplaatst door gerard-en-gemma 20:23 Gearchiveerd in Verenigde Staten Reacties (2)

THE WESTCOAST DIARIES 25

MOVIESTARS BIJ DE UNIVERSAL STUDIOS

sunny 31 °C

Los Angeles, dinsdag 16 oktober 2012. Raymond is jarig vandaag en we zijn er niet bij. Maar we bellen hem, om een uur of acht ’s avonds. Hier in Los Angeles is de ochtend nog niet eens voorbij, want 9 uur vroeger dan in herfstig Nederland. Hier schijn de zon van de morgen tot de avond, en op het hoogtepunt van de dag stijgt de thermometer tot 31° C. Op het moment dat we bellen hebben we net de Studio Tour op het uitgestrekte terrein van de Universal Studios achter de rug. Een meer dan enerverende ervaring.

Los_Angeles_2_080.jpg

Thuis hebben we al online de zogenaamde Front of Line Pass besteld. Het betekent in ieder geval dat we de hele dag een VIP-positie hebben, en bij alle attracties als eerste worden binnen gelaten. De Studio Tour gaat met een soort autotreintje. De VIPS met de Front of Line Pass nemen zitting in een compartiment met een gereduceerd aantal stoelen. Aan de voorzijde. Eerste rang, dus. En daar gaat ie dan!

Los_Angeles_2_082.jpg

Een spectaculaire tour door allerlei filmdecors, zoals die van Psycho, Desperate Housewives, Jurassic Park, Jaws. En dat niet alleen. Op sommige momenten rijd je een tuinnel in en word je in 3D de stuipen op het lijf gejaagd met levenechte effecten, inclusief de geuren, de schokken, de wind en het water. Op sommige plekken worden fragmenten nagespeeld, zoals bij Jaws. Die haai spring me bijna naar de keel. En dan passeer je weer het unheimische Bates Motel uit Hitchcocks Psycho. Minstens zo beklemmend is het zicht op de roken wrakstukken na het neerstorten van een jumbojet uit de Spielbergs War of the Worlds. Of wanneer je belandt op een metrostation waar een complete aardbeving plaatsvindt: elektriciteitskabels knappen en slaan in brand, perrons barsten open, en het water gutst naar binnen na het breken van de leidingen. En dan is er ineens King Kong die in 3D op je afspringt en je in zijn gapende muil probeert te sleuren. Zo gaat het een uur lang. Enerverend. Je weet niet naar welke kant je je camera moet richten.

Los_Angeles_2_194.jpg

Voordat we ons middagprogramma beginnen gaan we eerst maar eens zitten voor een dynamische show van de Blues Brothers. Swingen, dus! Maar eerst een hap.

Los_Angeles_2_087.jpg

In aparte gebouwen vinden allerlei andere evenementen plaats. We bezoeken een studio waar speciale filmeffecten worden uitgelegd en gespeeld. En er zijn een paar 3D shows, bijvoorbeeld met het tekenfilmmonster Shrek of – en dat was iets voor Raymond – een huiveringwekkende show uit de Terminator. Vuur, rook, schieten in een compleet kapot geschoten Los Angeles. Je zit niet rustig in je stoel, want die beweegt, het water spat in je snuit, en de kruitdampen trekken door de zaal. Maar het spektakel dat het meest indruk maakt is het buitengebeuren van Waterworld.

Los_Angeles_2_129.jpg

Waterworld. Onze VIP-positie bekent dat we op de goede hoogte en positie zitten om alles te volgen. De niet-vippers krijgen beneden de volle laag, en zijn al voordat het spektakel begint zeiknat. Het decor ademt, zoals in de film, de sfeer van Apocalyps, een wereld die op het punt staat volledig in te storten. Je weet nauwelijks welke kant je uit moet kijken. Er wordt geschoten, Olievaten ontploffen waardoor de vlammen tientallen meters de hoogte inslaan, een vliegtuig stort vlak voor je neer in het water, de lijken ploffen van de hoge platforms recht omlaag het kolkende water in. We zijn erbij. En geloven onze ogen niet. Dit is immers Hollywood. Een wereld die niet bestaat, maar waar de illusie zorgt voor in heilig geloof in wat je ziet.

Los_Angeles_2_151.jpg

Wolf is niet weg te slaan van de attracties en gaat voor de volle mep. In de verte kijken we op sommige plekken uit op de heuvels rondom Los Angeles. Daar waar de echte sterren hun bovenmodale woningen hebben. Het wordt hen mogelijk gemaakt door het filmminnend publiek waarvan hier op deze hete dag slechts een fractie aanwezig is.

Los_Angeles_2_173.jpg

Het is ondoenlijk om alles in details te beschrijven. Want er natuurlijk nog veel meer spectaculairs te zien. Maar op een gegeven moment zit je vol, of is de tank leeg. Tot een uur of half vijf houden we het vol, terwijl we toch al om half tien met de Universal Shuttle de berg opgereden werden, naar Universal City. Morgen weer een rustiger dag. Want dit houdt geen normaal mens vol. Maar normale mensen bestaan niet. Gelukkig.

Los_Angeles_2_183.jpg

Geplaatst door gerard-en-gemma 17:41 Gearchiveerd in Verenigde Staten Reacties (0)

THE WESTCOAST DIARIES 24

HOLLYWOOD: HERE WE ARE!!

sunny 28 °C

Los Angeles, maandag 15 oktober 2012. Vandaag een korte, maar enerverende rit voor de boeg. Slechts 190 kilometer, maar wel naar het centrum van Los Angeles, een stad die bekend staat om zijn gigantische verkeersstromen. Ook om een andere reden zal het een hete dag worden: 31 graden wordt het. En niet alleen dat, ook nog eens benauwd. LA staat bekend om zijn smog, en als we na een kilometer of 100 de woestijn voorgoed achter ons gelaten hebben, zie je in de verte al een brede strook gelige soep boven de horizon hangen. Geen pretje. We waren het warm gewend, maar benauwd hadden we het nooit.
Nog ff cash money ophalen bij Wells Fargo en de tank van de Chrysler vullen, en: go!

Los_Angeles_1_023.jpg

De verkeersaders nemen met het naderen van de agglomeratie (13 miljoen inwoners) hallucinerende vormen aan. De 8-baans betonwegen kronkelen zich als spaghetti onder en boven elkaar in lussen. Mijn navigatie vriendin Lucie zet een kilometer of 10 voor San Bernadino ook nog eens de bokkenpruik op. Er komt geen woord meer uit. Maar een kilometer of 25 voor downtown Los Angeles geeft ze haar halsstarrigheid op, en begint ze me weer als mens de weg te wijzen. En dat doet ze goed, want ze wijst me keurig de weg naar North Vermont Avenue 321, naar Comfort Inn near Universal Studios. Het hotel ligt op de kruising van Vermont Avenue en Beverly Boulevard. Op nauwelijks een anderhalve kilometer van Beverly Hills.

Los_Angeles_1_050.jpg

We zijn wel wat aan de vroege kant, half twaalf is het pas. Normaal mag je pas na 15.00 uur je kamer in, maar dat is niet de bedoeling. Ik vraag of ik de auto al vast mag parkeren in de garage. Dat mag. Als ik de Mexicaanse balieboy in zijn eigen Spaans vraag naar de mogelijkheden om in te checken, geeft hij aan even te kijken of dat gaat lukken. Het lukt. En ik beloon hem met een dollarbiljet met de beeltenis van oud-president Hamilton erop (In God We Trust). Hij glimt. Hij gaat zijn best doen ons een mooie kamer te bezorgen. Het wordt er een met een grote jacuzzi in de kamer, naast een normaal bad in de badkamer natuurlijk. Al voor het middaguur zijn we volledig geïnstalleerd.

Los_Angeles_1_052.jpg

Onze Mexicano aan de balie bezorgt ons ook nog eens 2 oplaadbare TAP-kaarten (de OV-kaart van LA) voor de metro. En die metro ligt voor de deur. Een kwartier later staan we op de Walk of Fame op de Hollywood Boulevard. Ik zet mijn voeten op Ronald Raegan, op Jack Nicholson en al die andere filmsterren.
Hollywood Boulevard is fascinerend vanwege zijn contrasten. Alles wat maar enigszins afwijkend gedrag vertoont is gevraagd hier rond te lopen. Stoned, hyper, gedegenereerd, invalide, verpauperd, dellerig, bedelend, getatood (of hoe zeg je dat?), bezopen of gewoon als toerist, het dondert niet. De verloedering springt in ieder geval in het eerste deel van de boulevard van alle kanten ongegeneerd op je af. Daar doen de winkels trouwens druk aan mee. Ze zijn helemaal door het dolle van het naderende Halloween, maar de Sex doet daar nog eens een driedubbele schep bovenop. Hollywood.

Los_Angeles_1_074.jpg

Een eind verder voldoet het beeld dat we er van hadden beter aan het imago: grote film gebouwen (o.a. Paramount), studio’s, hotels, theaters (zoals het El Capitan, het Egyptian en het Mann’s Chinese Theatre) , winkelcentra (zoals het Hollywood and Highland Centre). Het is er druk. En nogmaals: heet en klam. Tijd voor een verfrissing.
Genoeg gezien. Per metro voor 1,50 dollar per rit (via de opgeladen TAP-kaart, de OV van LA) naar de Universal Studios waar we morgen een afspraak hebben.

Los_Angeles_1_081.jpg

Vervolgens helemaal naar downtown LA, Union Station, het einde van de lijn. Bovengronds is het even zoeken naar het oudste deel van de stad: El Pueblo. LA was immers lange tijd gewoon Mexicaans en door de Spaanse franciscanen ook nog eens christelijk gedomesticeerd. Het stadsdeel is voor de voetganger lastig te bereiken. LA is een stad voor de auto, en niet voor de sloeber die te voet gaat. Bovendien is het park waar we doorheen moeten bezaaid met de have-nots, de verschoppelingen die het gewoon niet gemaakt hebben. We voelen ons niet bedreigd, maar het is dan ook nog geen avond.
Overigens ziet de metro er opvallend luxe uit. In schril contrast tot de reiziger die er gebruik van maakt. Die lijkt voor 95% gekleurd, arm, depri, geflipt of alles tegelijk. Wij reizen dus onbezorgd met deze ondergrondse.

Los_Angeles_1_106.jpg

Maar het lukt ons zonder averij de brede wegen over te steken en El Pueblo de los Angeles te bereiken. Het oude stadsdeel bereidt zich duidelijk voor op de Dia de los Muertos (Allerheiligen). Lopen er rond tussen de marktkramen, bezoeken zelfs een kerk waar heel wat Mexicanen in aanbidding voor verschillende heiligen zitten. Bloemen, ex-voto’s, kaarsen, het is er allemaal.
Helaas is het oudste gebouw (Villa Adobe) van het stadsdeel dicht. Dan maar wat alcohol: voor Wolf een margarita cocktail met mango, voor mij Tecate, Mexicaans bier.
En ’s avonds nog eens eten bij Denny’s, vlak bij ons hotel. De voedingsketen zijn we overal al voorbijgereden, maar nu is het dan zover. Gemma drinkt haar gebruikelijke plat water en ik drink er mijn eerste Budweiser van deze reis Ze hebben niks anders.

Los_Angeles_1_108.jpg

Onze kamer in de Confort Inn doet normaal $ 299 per nacht (immers: jacuzzi aan boord). Maar dat betalen we er bij lange na niet voor. ’s Avonds begrijpen we ook waarom. De jacuzzi bubbelt helemaal niet (de bewuste knop laat het afweten), maar in die volle megabak warm water liggen, dat vergoed veel. Jacuzzi zonder bubbels: het is aan te bevelen.

Geplaatst door gerard-en-gemma 17:30 Gearchiveerd in Verenigde Staten Reacties (0)

THE WESTCOAST DIARIES 23

GET YOUR KICKS ON ROUTE 66

sunny 28 °C

Barstow, zondag 14 oktober 2012. We zijn weer terug waar we voor gekomen zijn: zon, geen wolk aan de lucht de hele dag, en een temperatuur van 28 graden. Maar vandaag is ook een reisdag. Onze Chrysler 200 zal een 620 kilometer onder zijn rubberen hoeven wegschoppen. Het beestje kan het met de nodige bijvoeding (regular 87, unleaded benzine) gemakkelijk hebben. Hij is immers Californiër, met het oormerk 6WWPP249.

Route_66_-_Barstow_023.jpg

Te vroeg wakker. Door het gedender van de goederentreinen die met tussenpozen van nog geen tien minuten oost- of westwaarts donderen. En als het niet daardoor komt, dan wel door de matineuze hotelgasten van de Best Western Soldier Pony. Maar misschien is het maar beter ook, want zo zijn we vroeg on the road. Het eerste deel berijden we de Interstate 40. Arizona is hier aan beide zijden groen. Forest. Dennen, niks anders als dennen in de droge bodem.

Route_66_-_Barstow_027.jpg

Bij Seligman slaan we af: de Historic Route 66 op. We zullen vandaag zo’n 150 kilometer doen op deze eens (en misschien u ook nog wel) legendarische weg. We zijn dan wel geen Dean Moriarty en Sal Paradise die het hele 3500 kilometer lange traject van Chicago naar Santa Monica (Los Angeles) aflegden in hun gammele bak. En dan ook nog eens weer dezelfde route terug. Nee, we houden het bij dit deel van de oude route.
Seligam is kleiner dan Williams (gisteren), maar legt de accenten weer anders. Oude benzinepompen, antieke politiebolides en brandweerwagens, klassieke Chevrolets, Fords en al die andere Amerikaanse highlights uit de automobielindustrie. En natuurlijk zijn er de lederjongens met hun Harley Davidsons. Ik heb zelf ook nog ff rondgereden op zo’n beest. Maar ook hier worden volle bussen Japanners gedumpt om even snel wat shots te schieten, en dan weer snel de Interstate 40 op.

D985AE272219AC6817CF19580324FF66.jpg

Elvis en Marylyn Monroe verwelkomen ons op verschillende hoeken van het Seligman aan de Mother Road, zoals de Amerikanen de weg noemen. Dat beide wat dubieus aan hun einde gekomen zijn maakt de legende alleen nog maar groter.
Voor het overige puilen de winkels uit van de gebruikelijke souvenirs: Route 66 signs (uithangborden), Route 66 sleutelhangers, Route 66 asbakken, Route 66 T-shirts, en ga zo nog maar een kilometer door.
Ook als we Seligman al lang weer verlaten hebben zullen we nog een paar keer de Chrysler aan de kant schuiven om al die nostalgie in ons op te zuigen. Op de autoradio wordt een half uur muziek van de Beatles uitgezonden. We draaien de knop op HARD. Maar eigenlijk hadden we de Rolling Stones gewild. Want die bezongen de Road zoals hij was: GET YOUR KICKS ON ROUTE 66!

Route_66_-_Barstow_063.jpg

We tanken in Kingman, waar we de Route 66 weer verlaten, en terugvallen op de vertrouwde Interstate 40. Naar het zuiden buigt hij af. Daar duikt de grote stad Bullhead City op. Eindelijk zien we eens wat welvaart na al die desolate, gammele bouwsels in de woestijn. Zeg ik woestijn?
Die duikt al snel weer op. En wat voor een. De Mojave Woestijn staat bekend om zijn meedogenloze klimaat. In de zuid-noord richting doorsneden door een aantal hoge sierra’s is het een en al droogte wat de klok slaat. Opnieuw 150 kilometer dor, schijnbaar levenloos gebied. Zelfs de Indianen hebben het daar voor gezien gehouden, hoewel er nog steeds een Fort Mojave Indian Reservation te bezoeken is.

Route_66_-_Barstow_068.jpg

Om half vier draaien we naar rechts, verlaten de Interstate 40. En nog geen kilometer verder ligt ons onderkomen voor weer een volgende nacht: de California Inn (internet doet het hier onmiddellijk). Ze hebben een zwembad. En omdat de temperaturen op zomers staan ploffen we al snel op de ligstoelen aan de rand van het bad.

Route_66_-_Barstow_073.jpg

Route_66_-_Barstow_065.jpg

Geplaatst door gerard-en-gemma 20:35 Gearchiveerd in Verenigde Staten Reacties (0)

THE WESTCOAST DIARIES 22

MET DE HELIKOPTER DE LUCHT IN, DAARNA ROUTE 66

sunny 20 °C

Flagstaff, zaterdag 13 oktober 2012. De regen en de sneeuw van gisteren zijn opgelost in het niets. Een blauwe lucht vanmorgen. En ook voor de komende dagen schijnt het er weer goed uit te zien. De gisteren geboekte vlucht kan dus doorgaan.
We zijn ruim op tijd op het helikoptervliegveld van Maverick, nadat we eerst bij vergissing op een ander vliegveld aan de balie stonden. De vlucht staat geboekt voor 10.00 uur en heet de Imperial Flight, omdat hij een uur duurt en een hele cirkel over de Grand Canyon maakt.

Grand_Cany..agstaff_019.jpg

Na wat veiligheidsinstructies: zwempakket voor het geval je in de Colorado dondert, een roedel veiligheidsriemen en een koptelefoon op om het geluid van de roterende wieken minder te horen, maar ook om onze commentaar leverende piloot te horen. En daar zitten we dan: frontaal voor de voorruit, ruim zicht dus. Totaal zitten er 7 passagiers in de heli, 3 voor (waarvan wij 2) en 4 achter. Drie nationaliteiten: 3 Engelsen, 2 Braziliaansen en 2 Limburgers uit Grubbenvorst. Fasten seatbelts, want daar gaan we de lucht in.

Grand_Cany..agstaff_032.jpg

De heli maakt eerst een ruime bocht over het met bossen bedekte plateau, om na een miuut of tien de canyon in te duiken. Het gevoel dat je overvalt als je de wereld onder je weg voelt zinken vanwege de steeds dieper gapende kloof onder je, is onbeschrijflijk. Ondanks de snelheid van de heli lijkt alles heel langzaam te gaan. Het overzicht op deze totaal onaardse wereld onder je krijg je op die manier goed binnen. Omdat we vooraan zitten, is deze vlucht voor ons werkelijk ´imperial´, daar valt niks aan af te dingen. Soms glijdt hij weer even verder, weer een plateau met bos ) met nog wat lichte sneeuw van gisteren’ dan weer zwenkt hij naar links of rechts, volgt de stroom van de groene Colorado anderhalve kilometer beneden je. De gesteenten krijgen alle kleuren van de regenboog, en soms zijn er zeer felle planten en mossen te zien, van felrood tot gifgroen.
We vliegen door tot aan de North Rim, groener en natter, en dus ook veel kouder dan de South Rim, die bij de toeristen het meest bekend is.

Grand_Cany..agstaff_054.jpg

Ik kom handen en ogen tekort om alles op video of foto vat te leggen. Je weet dat het slechts een fractie is van wat je wilt overbrengen aan iedereen die niet in de lucht boven dit wereldwonder gehangen heeft. De ontroering bij het zien van al die onaardse ver- en diepgezichten onder je is niet onnatuurlijk. Zelfs onze piloot die toch het hele jaar door vluchten uitvoert, is nog steeds even verbluft en aangedaan als toen hij met dit werk begon, vertelt hij. Ik kan het me voorstellen.
Je kijkt immers neer op honderden miljoenen jaren ontstaansgeschiedenis van de wereld. Het besef dat je zelfs daarvan een speldenprik aan tijd mee zult maken, maakt ons nederig. Het maakt alles relatief, besef je. Maar dit hadden we niet graag willen missen.

Grand_Cany..agstaff_055.jpg

Weer met beide benen op de grond, de ruimtereis voorbij, koers naar de Route 66 en Flagstaff, waar we zullen overnachten in een hotel aan de oude Routte 66, het Best Western Pony Soldier. Maar we maken een omweg en zetten koers naar Williams, een van de meest markante plekken van de oude ´Mother Road´, die dwars door Amerika van Chicago naar Los Angeles loopt.
Een fantastische plek, Williams. Alles Route 66. Dus veel motorgekken. Mar ook gezellige winkels en restaurants. We eten in een grill die behangen is met glimmende autodelen uit de sixties, en bovendien constant muziek draait uit die tijd. En tussendoor nieuwsflitsen levert uit die tijd, tot en met de Vietnam oorlog toe. De temperatuur is fantastisch. En we vinden het doodzonde naar Flagstaff te moeten, hadden langer willen blijven. Maar ja, zo gaat het nou eenmaal. Morgen weer On The Road, voor behoorlijk wat kilometers.

Grand_Cany..agstaff_087.jpg

Grand_Cany..agstaff_114.jpg

Geplaatst door gerard-en-gemma 20:29 Gearchiveerd in Verenigde Staten Reacties (1)

THE WESTCOAST DIARIES 21

NATTE SNEEUW EN REGEN: OOK DAT IS DES REIZIGERS LOT

snow 5 °C

Tusayan / Grand Canyon, vrijdag 13 oktober 2012. VRIJDAG DE 13E, DUS! JA, AB, JE HAD GELIJK: HET IS DE 12E!
Gisteravond vond in Danville (Kentucky) in het kader van de presidentsverkiezingen (6 nov) het debat tussen de mogelijke vicepresidenten plaats. De tv zendt het integraal uit: Biden (democraat) tegen Ryan (republikein). Na afloop gaan de andere zenders daar natuurlijk op in. Bij de rechtse zender Fox News kan Obama, en dus ook Biden, niks goed doen. Bij CNN, ABC en NBC wordt objectiever geoordeeld.
Fox News heeft de laatste dagen zijn acties tegen Obama en zijn geldverslindende Medicare (Obamacare), National Education en de hoge werkloosheid (15%) flink opgevoerd. De Tea Party krijgt alle kansen. Er wordt op de man gespeeld. Vooral Richard Carmona is ed gebeten hond. In een waterval van tv-spotjes wordt hij afgeschilderd als een zwendelaar en iemand die graag vrouwen lastig valt: The more you know, the worse you gets!

Grand_Canyon_2_026.jpg

De Red Feather Lodge is een fantastisch hotel. Met ook weer hemelse bedden: voor ons beide een tweepersoons. Ook het toilet is erg bijzonder. Net als elders in de hotels staat het waterniveau in de Amerikaanse pot op watersnoodhoogte. Maar Red Feather gaat daar nog boven uit. In mijn geval betekent dat mijn kleine Jan een duik neemt als ik zittend mijn gevoeg wil doen. Nog geen ramp, maar onder het deksel staat een waarschuwing: Reclaimed Water Used in this Device. Avoid Contact. ’s Nachts heb ik visioenen van etterende zweren.

Grand_Canyon_2_027.jpg

Het is een practical joke. Als ik ’s morgens het gordijn open trek: blauwer lucht. Zon. Maar ik heb mijn rug nog niet gedraaid of de lucht betrekt in rap tempo. Grijs. Grauw. Waterig. En inderdaad, binnen no time regent het. En niet zachtjes. We weten het al: geen Grand Canyon vandaag. Helaas. Dan maar wat anders verzonnen. Binnen blijven hangen is geen optie.
In de lobby informeren we naar het weer van morgen. Want Flagstaff is amper 180 kilometer naar het zuiden. Dus gemakkelijk te halen. De donkere baliepoes bezweert ons dat morgen de zon gaat schijnen. Voor ons voldoende om een helikoptervlucht (van een uur) te boeken voor morgenvroeg 10 uur. Het vliegveld is op nog geen 5 minuten van Rode Veder. We zijn wel een fortuin armer.

Dan maar naar het Visitor Center van het Grand Canyon National Park. Buiten is het snerpend koud en het regent. De temperatuur: 4 graden. Nog een geluk dat we aan de South Rim zitten, want op de North Rim zal het de hele dag blijven vriezen.
Amper in de auto begint het te sneeuwen. Natte sneeuw, maar toch. Het is dus volle bak in het Visitor Center. We zien er o.a. een schitterende film over de ontstaansgeschiedenis van de Grand Canyon. We wisten het al, maar nu worden we er wel erg mee geconfronteerd: we kijken hier neer op bijna 2 miljard jaar geologische geschiedenis. Zeg maar: de vorming van een deel van de aardbol. Een wereldwonder, de film zegt niets te veel: WILD BEYOND IMAGINATON.

Grand_Canyon_2_032.jpg

Als we tegen beter weten in doorrijden naar Yavapai Point begint het nog harder te sneeuwen. En steekt er een snerpende wind op. We komen niet verder dan het, overigens wel heel erg interessante museum. Vanachter de brede glaswand hebben we uitzicht op de Grand Canyon. Althans: in normale omstandigheden. Nu wordt de hele duizelingwekkende kloof gevuld met een dikke mist. Niks te zien. De Grand Canyon bestaat niet meer. Ten einde raad rijden we door naar Market Plaza, een paar mijl verder. Drinken er slechte koffie, en doen er wat boodschappen. Terug naar Rode Veder. Het is al bijna half een.

Grand_Canyon_2_043.jpg

Omdat het na de lunch nog steeds bewolkt is boeken we voor de 3D film in het door National Geographic gerunde IMAX-theater, op nog geen honderd meter van ons hotel. Met seniorenkorting (ja, ook voor Wolf) voor een draaglijke prijs. We maken, geheel opgenomen in het gigantische scherm, glijvluchten door de onvoorstelbaar diepe kloven en over het gladde water, worden heen en weer geschud in een bootje in de woeste draaikolken en stroomversnellingen van de Colorado, en vliegen hoog de lucht in voor het totale beeld vanuit de lucht. HIDDEN SECRETS heet de film, en ook deze vertelt weer in vogelvlucht de ontstaansgeschiedenis van de Grand Canyon, en de achtereenvolgende volkeren die er leefden.

Grand_Canyon_2_060.jpg

Als we buiten staan is er zon. ZON! De auto in voor een nieuwe poging de Grand Canyon nog in levende lijve te zien vandaag. Dat lukt. Maken fantastische beelden vanaf Mather Point. De lucht blijft dreigend, maar de afwisselingen van de fel oplichtende steile wanden en de donkere, dreigende schaduwpartijen maakt het panorama meer dan bijzonder.
We proberen daarna ons te revancheren bij Yavapai Point. Dat lukt deels. Bij aankomst is er nog wel zon, en is de Grand Canyon goed te overzien. Maar na nauwelijks een kwartier trekt de lucht snel dicht en klettert de regen weer omlaag. En ook de canyon wordt weer volledig gevuld met ondoordringbare nevels. Het lijkt wel een poppenkast. Het doek gaat weer dicht.

Geplaatst door gerard-en-gemma 18:03 Gearchiveerd in Verenigde Staten Reacties (0)

THE WESTCOAST DIARIES 20

DE GRAND CANYON BEREIKT, MAAR OOK DRUPPELS

overcast 19 °C

Tusayan, donderdag 11 oktober 2012. FOTO'S uploaden gaat vanuit hier nog niet: VOLGT LATER!

Arizona News is duidelijk: vandaag en morgen zullen er wolken over de Midwest trekken. Waaruit tevens een paar inches regen zullen vallen. Ook thunderstorms zijn aangekondigd, wat dat ook mogen zijn.
Net de twee dagen die we voor een uitgebreid bezoek aan de Grand Canyon willen besteden. Ook de temperaturen dalen tot onder de 20 graden. We kunnen nog wel een Indiaanse bezweringsdans uitvoeren, maar of dat veel zoden aan de dijk zal zetten… Tot nu toe hebben we in ieder geval alle weergoden op onze hand gehad. We’ll see.

Grand_Canyon_1_015.jpg

Nadat we Page verlaten hebben rijden we al weer snel de prairie in. Onmetelijke zandvlaktes waar wat dorre struikjes groeien die moeten doorgaan voor mals gras. De minuscule nederzettingen – steeds op honderden meters afstand van de weg – zoals steeds bestaande uit gammele stacaravans en ongeverfde houten hutten volgen elkaar met enige regelmaat (tientallen kilometers) op. Ook de Navajo’s hebben hun nering weer her en der langs de road uitgestald. We snorren er voorbij. Toch valt het weer best mee, er is niet zelden veel zon, Schitterende Clair-obscur landschappen worden voor ons uitgerold. Maar vlak voor Cameron, een Trading Post die het vooral voorzien heeft op toeristen, vallen er druppels. We stoppen voor een kop sterke expresso. Helaas: alleen de automat doet het. En voor de rest: bling bling voor de argeloze toerist. Wegwezen, dus.

Grand_Canyon_1_031.jpg

We slaan de weg af richting Grand Canyon. En de weergoden blijken over hun hart te gaan strijken. Zon, hoewel de wolken blijven. Bij het eerste viewpoint is het gelijk de auto uit. De auto aan de kant en lopen tot de rand van de diepe canyon. Een hele klas Indiaanse kinderen komt al terug van hun tocht tot de rand. Ze worden door hun Indiaanse juffen terug de cadmiumgele schoolbus ingedreven. Dagje uit.
Bij het East Entrance Station rijden we het Grand Canyon National Park in. Gratis. Want al 80 dollar geschokt voor de National Pass, geldig voor alle NP’s. We beginnen geld te verdienen; de ‘fee’ voor Grand Canyon is 25 dollar.
We rijden door het Kaibab National Forest waar door middel van gele borden gewaarschuwd wordt voor overstekende tijgers. Geen tijger gezien. Wel uitgestrekte pijnboombossen die een tijd geleden zijn getroffen door hevige bosbranden.

Death_Valley_1_045.jpg

Omdat de zon ons met enige regelmaat stevig trakteert, gaan we er ook vol voor. Filmen en fotograferen dat het een aard heeft. Wolf wil er zelfs voor op de uiterste richel gaan staan. Stpops bij verschillende, achtereenvolgende viewpoints: Desert View, Navajo Point, Moran Point, Grandview Point. Allemaal gelegen aan de South Rim, de zuidkant van de Grand Canyon, op een hoogte van zo’n 2100 tot 2300 meter. Het is tevens de meest toegankelijke kant. De North Rim ligt hemelsbreed op twintig kilometer afstand, maar er naar toe rijden betekent een omweg van vijf uur (meer dan 300 kilometer). De North Rim is in de wintermaanden niet te bereiken, de South Rim blijft in principe het hele jaar door voor publiek toegankelijk. De vergezichten zijn magistraal. Onwerelds. Onwerkelijk. Alsof je een maanlanding maakt.
Bij het laatste Grandview Point probeer ik Redmond O’Hanlon te spelen, en sluip de rotsen over om twee Californische condors te fotograferen. Ze doen alsof ik lucht ben. Zwart van kleur en met een nogal botte kop. Waarschijnlijk hebben ze liever een bobcat of ratelslang als dinner.

Death_Valley_1_050.jpg

Vanaf de canyonrand kijk je de diepte in, en zie je de kleurrijke, geërodeerde gesteentelagen, plateaus, rotspunten. Diep beneden, soms zichtbaar, soms niet, meandert de Colorado rivier. Vandaag een hulpeloos groenig stroompje. Maar wel de verwekker van dit natuurgeweld. Miljoenen jaren lang heeft hij zijn tanden stuk gebeten op de rotsige lagen. En het is hem gelukt. Hij heeft zich een diepe weg gevreten door dit van God verlaten oerland. Hopelijk lukt het ons nog eroverheen te vliegen (per helikopter), want dat was een ultieme wens van Indiana Jones en Calamity Jane. Alleen niet bij bewolkt weer. Dat zou zonde zijn van de hoge prijs die ervoor betaalt. We zien morgen wel, of eventueel overmorgen (in de ochtend) als we vertrekken naar Flagstaff.

Death_Valley_1_069.jpg

We logeren vandaag en morgen in het fantastische Red Feather Lodge in Tusayan, op zo’n 9 kilometer ten zuiden van het Grand Canyon Village en de Zuid Ingang van het National Park. We zijn er al voor 3 uur ’s middags. Tijd om wat stinkende onderbroeken en sokken uit te wassen. En om eerder dan gebruikelijk met het bloggen in de weer te gaan.
‘s Avonds nog dinner in Plaza Bonita, een zeer smaakvol en kleurrijk ingericht Mexicaans restaurant. De steak ranchero krijgt er net een voldoende. Het is net opgehouden druilerig te zijn buiten, als we in het donker teruglopen naar room 2137 van de Red Feather. Familie van Witte Veder. Want wie heeft er nou geen Arendsoog gelezen vroeger?

Geplaatst door gerard-en-gemma 17:02 Gearchiveerd in Verenigde Staten Reacties (0)

THE WESTCOAST DIARIES 19

VAN HOPI EN NAVAJO NAAR DE DREAMWORLD VAN ANTELOPE CANYON

sunny 25 °C

Page, woensdag 10 oktober 2012. Vergist in de tijd: een uur te vroeg het nest uit. No problem, want de zon schijnt al. De dagelijkse rituelen voor vertrek: tanken (ijs en benzine). Dan weer ON THE ROAD AGAIN.
Omdat ik gisteren niet heb kunnen bloggen, vandaag dus twee maal. Dat van gisteren (uit Kayenta / Monument Valley) staat hierbeneden.

Page_-_Navajo_023.jpg

Opnieuw de desolaatheid in, dit keer van Arizona. Bonanza. Arendsoog. You name it. Het eerste programmapunt van de dag (we zullen in totaal amper 200 kilometer afleggen) is het Navajo National Monument, 9 mijl off road in de Tsegi Canyon. Er is een klein museum, en voordat we de trail doen, bekijken we een film over de Hopi die vanaf de 13e eeuw hier hin rotswoningen hadden, diep in de kloof. Cliff dwellings, zoals ze tegenwoordig heten. Omdat het nog niet echt heet is, zo vroeg in de ochtend, is de 1,6 kilometer goed te doen, zeker de heenweg, want die gaat bergaf. De weg terug kost een paar zweetdruppels. Maar Indiana Jones en Calamity Jane deinzen voor geen enkele inspanning terug.
Hoewel we niet helemaal tot in de cliff dwellings mogen komen, hebben we er op een gegeven moment goed zicht op. Een fantastische ervaring. Zeker met de wetenschap dat de indianen zich hier eeuwenlang in leven gehouden hebben met wat de omringende natuur hen aan eetbaars bood. Of bij ziekte het kruid dat er tegen gewassen was.

Page_-_Navajo_071.jpg

Weer de Chrysler in. Richting Page, onze volgende halteplaats. Gewoon het verstand op nul en de gaspedaal indrukken. Schakelen hoeft niet. Het gemak dient de toerist. Dat de auto behoorlijk stoffig aan het worden is geeft aan dat er nog geen spat regen gevallen is sinds we hier rondzwerven. Maar het zou de komende dagen (helaas) wel het geval kunnen zijn volgens de weatherforecast. Tv kijken we wel eens, maar niet uitgebreid. Veel verkiezingsgedoe, en afhankelijk van de zender pro-Obama of pro-Romney (zoals Fox News). En anders is het wel al die reclame voor eten. VET eten! En NOG vetter eten!

Page_-_Navajo_096.jpg

Een kilometer of tien voor Page (aan het gigantische Stuwmeer van Lake Powell) draaien we links de weg af. Onder wat aluminium golfplaten worden daar Fototours naar de Antelope Canyon verkocht. Door de Navajo’s uiteraard. De hele familie zit weer uitgebreid te relaxen boven op een aantal koelboxengevuld met etenswaren en drank. De kinderen, waaronder 1 baby gaan van hand tot hand.
Niet goedkoop (31 dollar p.p.), maar we tekenen in. Om 14.00 uur terugkomen, want er worden maar vier 4wheel drive tours per dag gedaan. Dat geeft ons de tijd om alvast in te checken in de Rodeway Inn near Lake Powell in Page. Het motel ligt aan de Lake Powell Boulevard, en je hoeft alleen maar de 10 (TIEN!!) verschillende en direct naast elkaar gelegen kerken te volgen en je staat voor je nieuwe slaapplaats. Ik kan het niet nalaten om het erf van een van die verschillende soorten Baptist Church op te draaien en er wat plaatjes te schieten. Gelijk komt de pastor naar buiten, al 20 jaar een van de vele zielenherders in Page (een stadje dat overigens pas in 1979 is gesticht). In plaats van een meubelboulevard hebben ze hier dus een bijbelboulevard.

Page_-_Navajo_164.jpg

Om half drie vertrekt onze 4-wheel drive met een echte Navajo aan het stuur. Naast ons nog twee (en die zijn de hele tocht zwijgzaam) passagiers. Onze driver ploegt zijn car door de rulle zandsporen. Kilometers ver. Op regendagen gaan deze tochten niet door. Te gevaarlijk om door de canyon te lopen. Onlangs zijn er nog elf toeristen omgekomen door het kolkende water van de Antelope Wash, zoals de rivier (die nu in geen velden of wegen te bekennen is) genoemd wordt.

Page_-_Navajo_170.jpg

Onderweg vertelt onze Navajo honderduit over de dieren die zich hier in de zandbak ophouden. Antilopen, uiteraard. Maar ook ratelslangen. De kloof (slechts 120 meter lang en 20 meter diep) stelt van buiten af gezien niks voor: en zandkleurig geheel. Eenmaal in de kloof heeft het snelstromende water een niet voor te stellen sprookjeswereld voortgebracht. Een fascinerend kleurenspel ontrolt zich over de door het water getekende zandstenen wanden. Er is wel zonlicht bij nodig om al die effecten te bereiken, maar het is ongelooflijk. Onze Navajo stelt persoonlijk mijn toestel in op de juiste instellingen, zodat ik hier niet echt lig te kloten, want het is behoorlijk donker. En flitsen zou alle beelden verwoesten. Hij gaat zelfs zover dat hij ook ons wil portretteren. Vooruit dan maar.
Na een dik uur verlaten we uitgeput van de onwereldse beelden de canyon. Maar het toetje is voor het laatst bewaard.

Page_-_Navajo_187.jpg

Tien meter voor het verlaten van de canyon is een Japanse fotoploeg bezig een fotoshoot te doen voor een of ander magazine. Om de toch al betoverende wanden nog fascinerender te maken is er een in zwart badpak gestoken fotomodel tegen aan gedrapeerd. Dat is weer een wat anders dan met een scherp stuk steen gekerfde Navajo tekeningen. Ja, dit moeten onze Indiana Jones en Calamity Jane toch allemaal maar meemaken.
’s Avonds gegeten in bij Starlite, een Chinese American restaurant. Een smakelijk soort rijsttafel. Met aan het einde de gebruikelijke fortune cookies. Dit lezen we na het openbreken ervan:
Voor Wolf: Expect much of yourself and little of others.
En voor mij: Faithless is he who quits when the road darkens.
Daar moeten we het mee doen. Het is niet anders. En het eten kostte maar 24 dollar, inclusief 2 Corona’s; nu wel echt bier. Maar exclusief 15% tip.

Geplaatst door gerard-en-gemma 20:05 Gearchiveerd in Verenigde Staten Reacties (2)

THE WESTCOAST DIARIES 18

TSI-BII-NDZISGAII – WE SPREKEN AL EEN BEETJE NAVAJO

sunny 25 °C

Kayenta, dinsdag 9 oktober 2012. Nog voordat de haan gekraaid heeft staan we langs de twee tweepersoonsbedden. Vandaag zullen we bovendien nog een extra daguur verdienen, omdat we vanuit Utah oversteken naar Arizona, en daar is het een uur vroeger.
Als er zoiets als een Midtravel Crisis bestaat, dan hebben we daar vanaf vandaag last van. Immers: meer reisdagen achter dan voor ons. De countdown is dus in gang gezet. Een wel erg nare gedachte.

Monument_Valley_1_018.jpg

Opnieuw bestaan de eerste 100 dagmijlen (> 150 kilometers) uit schijnbaar levenloze woestijn. Dorre vlaktes met enkel gedehydrateerde struiken wisselen een enkele keer af met pijnboombossen. En daar tussendoor rijdend word je weer om de halve mijl gewaarschuwd voor overstekende deers. Nou, de hele ochtend geen deer te zien. De totale afstand die we vandaag rijden zal zo’n 270 kilometer zijn. De dorpen die we passeren (op twee vingers te tellen) lijken allemaal op Hanksville: alsof er atoombom ontploft is en all hutten willekeurig en op grote afstand van elkaar in het zand zijn neergestort.
Op 40 kilometer voor Kayenta (onze nieuwe overnachtingsplek) is er nog het hoogtepunt van de dag: het Monument Valley Navajo Tribal Park, in het Navajees: Tsi-Bii-Ndzisgaii.

Monument_Valley_1_026.jpg

Nog voor het hoogtepunt van de dag een stop bij Mexican Hat. Inderdaad, een rotsformatie die absoluut doet denken aan een Mexicaanse hoed. Zie de foto.
Het Navajo-gebied is van een ongekende omvang: bijna 30.000 vierkante kilometer van het totale Colorado Plateau (130.000 vierkante kilometer). Monument Valley waar we vanaf het middaguur een aantal uren verblijven ligt op bijna 2000 meter hoogte. De kleur ervan: roodbruin. Geen ander gebied in de USA is door de film- en reclame-industrie ge- of misbruikt dan dit Navajo-gebied. Cowboys, avontuur, vrijheid, het ruige leven, alle associaties ermee zijn gemaakt. Hollywood ging er decennia lang tekeer. Tientallen films werden er opgenomen. De meest bekende waarschijnlijk: Once upon a time in the west.

Monument_Valley_1_028.jpg

Om het unieke karakter van het legendarische landschap te behouden, stichtten de Navajo hier in 1959 het Navajo Tribal Park. Sindsdien hebben ze wat privileges, en een zeker mate van autonomie. Overal zie je hun kleine nederzettingen in het desolate land. Op verschillende plekken heb ze houten kraampjes opgetrokken waar ze sieraden en met symbolen ingekerfde stenen verkopen. We slaan dus af naar zo’n Navajo businesscentrum. In het gesprek dat op gang komt, wordt duidelijk dat de hele familie hier zijn eigen stalletje exploiteert: vader, oom, neef, nog een oom enz. Sommigen van hen zijn bezig sieraden in elkaar te knutselen, anderen kerven in de platte roodbruine stenen. Ertussendoor loopt een kind. Vrij van school gekregen vandaag waarschijnlijk.
Opnieuw wordt Wolf behangen met vers gekochte sieraden. En opnieuw komt er een dreamcatcher mee naar huis, een grotere dan we in Panguitch kochten.

Monument_Valley_1_037.jpg

Ook later in het Kayenta Monument Valley Motel zullen we alleen maar Navajo personeel te zien krijgen. Steevast donkerroodbruin van tint en gladde, zwarte haren. De oudere mannen en vrouwen hebben sterk gegroefde gezichten. De jongere Navajo zijn vaak te dik (Amerikaans). Grappig is dat in het Visitor Center in het park wel bier te krijgen is, mar alle merken: alcoholvrij. Op die manier hoopt de Amerikaanse regering wat goed te maken.

Monument_Valley_1_042.jpg

Het land van de Tsi-Bii-Ndisgaii, het Dal van de Rotsen, zoals de Navajo hun plek noemen is van een onaardse schoonheid. Je krijgt hier de indruk dat je de ontstaansgeschiedenis van de aarde van dichtbij meemaakt. Tussen de roodbruine zandsteenformaties strekt zich een onmetelijke hoogvlakte uit, die in de loop van 25 miljoen jaar door natuurkrachten uit de sedimenten van de voormalige zee is gevormd. Daarna hebben wind- en regenerosie voor de afwerking van het natuurwonder gezorgd. Met de auto (hotsen, botsen, wegglijden) rijden we een deel van de trail die er doorheen voert. Uitstappen is geen pretje, want je wordt bestoven door het fijne rode zandpoeder dat opstuift als andere auto’s en 4-wheel drives passeren. En: het is er heet!

Monument_V..Kayenta_019.jpg

Om half vier arriveren we in de Kayenta Monument Valley Inn. Er is een zwembad. En daar maken we uiteraard gebruik van. ’s Avonds eten we in het grote restaurant van de Inn. Een soort stew van schapenvlees en allerlei groenten in een soep, een soort ratatouille, dus. Daarbij grote lappen gefrituurd Navajobrood. Wel lekker. En ook vet. Ik bestel bier. Geen bier. De kaart biedt alleen een assortiment non-alcoholische bieren (zelfs Buckler!). En zelfs non-alcoholische wijnen. In het hele Navajo gebied is alcohol tot staatsvijand verklaard. Ik kies in wanhoop toch maar van het (dus: geen bier!) Old Milwaukee.

Geplaatst door gerard-en-gemma 17:35 Gearchiveerd in Verenigde Staten Reacties (0)

THE WESTCOAST DIARIES 17

ARCHES: EN VOOR DE ZOVEELSTE DAG ZON!!

sunny 24 °C

Moab, maandag 8 oktober 2012. Het is weer koud geweest vannacht, net boven het vriespunt. En dat niet alleen: het dreigt de eerste bewolkte dag te worden. Dreigt. Want na een uur rijden begint de lucht alweer blauw te kleuren. Wat resten, lange slierten van weggeveegde witte wolken die de naam niet mogen hebben, zullen blijven. Good deal! Na het copieuze ontbijt (voor het eerste gekookte eieren) en het ‘tanken’ van gratis ijsblokjes voor in de koelbox en benzine: on the road!

Even buiten Torrey al snel een eerste stop. Bewonderen de oude Indiaanse tekeningen (petrogliefen) tegen de steile rode rotswanden. Lascaux in de buitenlucht. Ook daar word je weer aangesproken; nu door een ouder paar uit Maryland. Zijn naar Denver komen vliegen. Yellowstone bezocht, en nu – net als wij – een aantal Nationale Parken.
Maar omdat we toch een 250 kilometer voor de kiezen hebben, toch maar weer de Chrysler in. Een desolaat land, meer dan 100 kilometer glijdt naast ons weg. Voor wie een idee wil hebben van het begrip ‘onherbergzaam’ moet Highway 24 afrijden. Woestijn, droge rivierbeddingen, grijs breekbaar gras. De kleur is wit, gelig, zanderig. Zo ver je kijken kunt.

Arches_-_Moab_029.jpg

Halverwege het traject tot de Interstate 70 ligt een dorp. Althans, zo wordt het genoemd. Een aantal flodderig neergesmeten uitgewoonde caravans, tochtige barakken, golfplaten schuurtjes, en een enkel vluchtig gemetselde schuilhutten, cabins. Denk er ook nog eens een onbeschrijflijke rotzooi bij die rond elk bouwsel ligt te verschrompelen in de zon, en straks in de winter onder de sneeuw. Verroeste ploegscharen. Kapotte koelkasten, magnetrons, zitbanken en auto’s. Alles onder het stof. De Floriade op zijn Utah’s. Het land waar rond 1900 Butch Cassidy en de Sundance Kid de bevolking de stuipen op het lijf joegen.

Arches_-_Moab_035.jpg

We rijden een stuk de Intestate 70 af: via Green River naar Crescent Junction, een gigantisch brede weg, de beide rijbanen zijn door een 100 meter brede strook woestijn van elkaar gescheiden. Op de verkeerde weg zitten betekent hier 50 kilometer omrijden.
Bij Crescent Junction slaan we af, draaien Highway 163 op. Nog voordat we in The Big Horn Lodge in Moab arriveren zullen we (alweer) een National Park bezoeken: Arches. Een zeer uitgestrekt ROOD (dus weer) park dat bekend staat om zijn honderden rotsbogen. Ja, uit de cowboyfilms.

Arches_-_Moab_052.jpg

Wolf maakt bijna meer foto’s dan ik: ja, wie met pek omgaat… Onmogelijk de fantastische landschappen te beschrijven. De meeste viewpoints zijn met de auto goed te bereiken, daarom de Delicate Arch te kunnen zien, moet je toch een half uur in de bloedhitte klimmen over gladde rots. En dan doen we nog niet eens de route die leidt tot aan de boog (dat is 3 uur klimmen; gekkenwerk). Maar we halen toch het punt waarvandaan we een prima zicht hebben op de stenen boog.
Ook hier is beschrijven van het landschap ondoenlijk. Onaards. Om de tien meter wil je stoppen. Maar vaak doen we het toch. Park Avenue, de Three Gossips, de Tower of Babel, de Petrified Dunes, de Balanced Rock, de Cove Arch, de Salt Valley Overlook, de Devils Garden: we doen het allemaal.

Arches_-_Moab_089.jpg

Eenmaal het park uit (en dat duurt een tijd) koers naar Moab, dat op slechts een kilometer of 6 van het park ligt. Een prima Lodge, de Big Horn. Of je in een Zwitsers chalet zit: alles van hout binnen. Voor het avondeten gaan we niet ver de deur uit: Moab Grill ligt naast de Big Horn, en je krijgt er als gast van de Logde nog eens 20% korting ook. De New York steak van Wolf en de mega Ribeye – aardappel-bonen-gerooktspek soep vooraf – voor mij. En ook nog een Cutthroat Pale Ale, gebrouwen in Salt Lake City. Ja, die Mormonen lijken wel Hollanders. Geld verdienen gaat uiteindelijk toch nog voor principes.

Arches_-_Moab_086.jpg

Geplaatst door gerard-en-gemma 19:32 Gearchiveerd in Verenigde Staten Reacties (2)

THE WESTCOAST DIARIES 16

HOWARD JOHNSON MET EEN MAGISTRAAL UITZICHT OP CAPITOL REEF

sunny 16 °C

Torrey, zondag 7 oktober 2012, 16° C (zon). Om maar gelijk met de deur in huis te vallen: vandaag logeren we in het Howard Johnson hotel bij het National Park Capitol Reef, even buiten Torrey. Dat lijkt gewoon. Want elke dag checken we ergens anders in tussen 4 en 5. Maar vandaag krijgen we vanuit onze kamer het meest magistrale panorama te zien, wat we tot nu toe hebben meegemaakt. Ik zal de foto maar gelijk laten zien. Maar: jullie houden ook nog een paar foto's tegoed, want het uploaden gaat broerd in Howard Jaohnson. Vandaag ook al een tid geen GPS-signaal gehaal voor de navigatie, en geen bereik met de mobiele telefoon. Er zijn ergere dingen.

Capitol_Reef_NP_171.jpg

Zoals elke dag om 9 uur op pad. Hoewel we eigenlijk geen haast hoeven te maken, want de totale dagafstand zal amper een 200 kilometer zijn. Flink ontbijt in het New Western van Panguitch. Voor vertrek nog even gratis ijsblokken uit de automaat trekken voor in de koelbox, want in de zon en in de auto lopen de temperaturen al aardig snel op.
Het heeft zelfs licht gevroren vannacht, maar de lucht ziet er al stak blauw uit. En dat zal zo de hele dag blijven. Een paar honderd kilometer noordelijker, in Salt Lake City, is er sneeuw gevallen, meldt de tv. Maar het gebied waar we vandaag doorheen rijden (een deel van het Colorado Plateau) blijft de zon voorlopig schijnen. Onderweg we regelmatig regeninstallaties op de prairie die een wit goedje lijken te spuiten. Daar moeten we meer van weten. Het blijkt ijs te zijn dat onmiddellijk bevriest bij het bereiken van het gras. De prairie biedt afgelegen ranches met zwarte koeien. En in een enkel geval zelfs bizons.

6E01E2D82219AC6817F6B81580A54F3E.jpg

Het relatief platte land met de bergen op de achtergrond, soms een riviertje en een keer een langgerekt meer, biedt machtige uitzichten. Maar allengs veranderd het landschap en wordt het gesteente roder, de rotsblokken volumineuzer en de natuur dor. Dor. En nog eens dor. Op verschillende plaatsen in de groene loofbomen in herfsttooi: geel, dus.

Capitol_Reef_NP_064.jpg

Capitol Reef National Park. Ruim honderd jaar geleden gaven goudzoekers de huidige naam aan dit gebied. Maar hoe ik ook zal zoeken vandaag: geen goud.
Als fotograaf word je hier horendol van het natuurgeweld: opnieuw ligt hier 60 miljoen jaar geologische geschiedenis voor het oprapen. En dat niet alleen, want de kleuren doet het vandaag (alweer!): bruinrood, wit, grijsgroen, en de lucht: azuurblauw. De hele dag zullen we geen wolk te zien krijgen. Het is alsof je zojuist uit de Marslander gestapt bent en nu in een compleet nieuwe wereld terecht gekomen bent. Beschrijven? Eigenlijk koet ik geen moeite doen. Want hier spreekt alleen het beeld. We filmen en maken foto’s. Meer dan 1 of 2. Want je komt niet zomaar volgende week weer terug.

Capitol_Reef_NP_156.jpg

Capitol Reef is niet alleen vanwege het magistrale natuurgeweld bekend, want omstreeks 1880 stichten hier Mormoonse pioniers (alweer!) de nederzetting Fruita. En legden boomgaarden aan. In de herfst zouden de bezoekers van Capitol Reef voor een paar dimes of quarters perziken mogen plukken. Maar als we door Fruita rijden zijn de perziken verdwenen. Geplukt, helaas.
Naast de Freemont River Canyon snijden twee bredere kloven door de 150 km lange Waterpocket Fold. En dan is er de Grand Wash, een door steile klippen omkaderde kloof. Of de Capitol Gorge die zich een weg zoekt dwars door de bergketen.

Capitol_Reef_NP_108.jpg

Wat opvalt aan Amerikanen is hun spontaniteit. Buitemnlanders hier onderweg zullen je niet zo gauw aanspreken, maar Amerikanen herkennen je direct als buitenlanders, en spreken je aan, willen je van advies dienen, helpen. Ook weer in Capitol Reef vanmiddag. Je bieden spontaan aan je beiden op de foto te zetten, waarna het gesprek vanzelf op gang komt. Nederland scoort meestal meer dan ruim voldoende. Ze zijn er ook nog eens geweest. En willen er zelfs terug. Zoals dat echtpaar uit San Diego. Later ontmoeten we een wat oudere vrouw uit San Francisco. Op de racefiets door Capitol Reef. Haar vent struint alleen met zijn wandelstok en mobiele telefoon de trails in het park door. Ze zal hem aan het einde van de dag wel ergens treffen. Maar ze heeft ook nog eens in verschillende Europese landen gefietst. Natuurlijk ook in Nederland.

Capitol_Reef_NP_089.jpg

’s Avonds eten in La Cueva, een Mexicaans restaurant vlak tegenover ons hotel. Voor Wolf wordt het kip, maar wel assada (gegrild) en voor mij een dikke varkenscotelet (chuleto de cerdo). Voor ons beide is er (als altijd) zwarte bonen, met avocado, en voor mij nog eens een tweetal tortillas en Mexicans bier (Modelo), zelf vooraf te kopen in de winkel ernaast. Zo plof je tenminste echt met een volle maag het nest in.

Capitol_Reef_NP_114.jpg

Geplaatst door gerard-en-gemma 19:12 Gearchiveerd in Verenigde Staten Reacties (1)

(Berichten 1 - 15 uit 30) Pagina [1] 2 »